Moeders Mooiste

Drie - Part II

2012-02-09T20:38:00.010+01:00

Voilà, 't gebeurd! Hij is verjaard. 't Is te zeggen: drie jaar geleden lag ik nu nog zwaar af te zien. Maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om mijn driejarige-min- 2,5-uur wakker te houden tot 23 u! Daarvoor is mijn avondrust me veel te dierbaar. Soit. De festiviteiten zitten er dus op. Een overzichtje.

's Morgens, met zijn nieuwe kroon, nieuwe trui en nieuw fluovestje "net als vake op de fiets". Allemaal zelfgemaakt. U merkt het aan zijn gezicht: hij ziet de dag dik zitten! Toen we op school aankwamen, brulde hij door heel de gang: "IKKE JAJIG!!!". Iedereen moest lachen bij zoveel enthousiasme.

Na school gingen we cake eten bij Oma. En kaarsjes uitblazen uiteraard. U herkent op de foto - naast Kleine Pruts - ongetwijfeld ook Juleke. Die mocht komen meevieren. Hoera hoera voor Kleine Man, binnenmonds gevloek bij moeke (zie verder).

Bij onze thuiskomst maakte ik Kleine Mans lievelingseten: gnocchi met tomatensaus en heel veel kaas. Dikke smospotterij bij Kleine Pruts uiteraard, maar ja, op verjaardagen eten we nu eenmaal geen witloof ("bah, vies, moeke!") of ander smerigs à la broccoli of venkel. Dat kan je een kind niet aandoen, wel?

Bon, na het eten kwamen de rest van de cadeautjes.

Een heuse piratenhoed. Want Kleine Man is grote fan van Piet Piraat. "Leve het piratenleven" kan ik woord voor woord meezingen. Niet verwonderlijk als je het zevenendertig keer achter elkaar hoort. Ik begin het potdorie nog een leuk lied te vinden ook! Indoctrinatie noemt men zoiets. Of gewenning.

En dus konden ook de dvd's niet achterblijven: Piet Piraat, Brandweerman Sam en een collectie Studio 100-rommel. Want naast Piet Piraat zijn hier ook Heidi en Bumba dikke hits. Stuur uw gebroed naar school en hop! ze hebben u liggen. Hoewel mijn kinders hier thuis nooit naar Bumba en consoorten hebben gekeken, kent Kleine Man al die gekke creaturen sinds hij naar school gaat. Onlangs verbeterde hij mij met een opgestoken vingertje: nee moeke, dat is niet Kabouter Plop maar Kabouter Klus. Asjemenou!
Maar wie ben ik om mijn kinderen de basics van kleuteronzin te ontzeggen? Dvd's dus. Die op luid gejuich werden onthaald. Doen we het niet allemaal daarvoor?

Intussen waren Kleine Man en Kleine Pruts (die als troostprijs een brandweerhelm kreeg - ook hij is een aanbidder van Brandweerman Sam) zo hyper dat de situatie volledig dreigde te ontsporen. U kent dat voorzekers: kinderen die zo opgedraaid zijn dat het niet anders kan eindigen dan in een complete mayhem. En dus werden de twee oudsten om te kalmeren voor de tv gezwierd met een dvd'tje van Piet Piraat. Dank u, Piet. Voorwaar, ik aanbid u stilaan.

Toen Kleine Sprot in bed lag, was het tijd voor mijn twee grootste knullen. Wat zeg ik? Drie knullen. Want inderdaad, daar ziet u alwéér Juleke.

Ik zeg het u: die Jules, dat is gewoon om de ouders te pesten. Kan niet anders. Want opeens had ik er in plaats van twee nog drie om bedklaar te krijgen. Terwijl ik intussen ook al zo goed als volslagen kierewiet was en niet kon wachten tot al mijn gebroed in zijn bed lag. Maar néé hoor! Juleke moest ook zijn pyjama aan. En zijn sloefkes. En oeioei aiai, Juleke zijn pyjamavestje bleef niet toe. De velcro versleten door wellicht al veel te veel vieze kleuterpollekes. En nééééé moeke, Juleke zijn kleertjes moesten ook aan de kapstok. Proper opgevouwen en in zijn rugzakje. Want jaahaa, Juleke komt met een rugzakje logeren. Vergéét het maar, hoor, dat u heel dat gedrocht ergens in een hoekje zwiert om hem 's morgens weer in zijn draagmand te proppen en opgelucht in de juf haar handen te drukken. Nee, Jules moet alles meedoen. Dat betekent concreet: op het toilet, pyjama aan, tanden poetsen, mee naar boven, mee toedekken, ook een knuffel en een kus (geven en krijgen).

En als u dan denkt dat ik opgelucht languit in de zetel kon ploffen, dan hebt u het mis. Want als verjaardagscadeautje kreeg moeke.... tadaaaaa.... huiswerk! Echt waar, zeg, waar halen ze het? Toen de kinders eindelijk alle drie (oeps, sorry Jules, alle vier) in bed lagen, mocht moeke nog Juleke zijn vriendenboekje gaan invullen. En een verslag schrijven van Jules zijn dag met Kleine Man. Ik kon dus gaan nadenken over de vraag "Naar een onbewoond eiland neem ik (= Kleine Man) mee:...", "Ik ben goed in..." en "Ik wens jou (= Jules)...". Plus mijn verslag. Ik heb er wijselijk maar niet bij vermeld dat de hond van mijn ouders op een gegeven moment met Jules zijn rugzak was gaan lopen. En dat we Jules stilletjes in zijn eigen sjakosj hebben weggepropt om er vanaf te zijn.
En dan te bedenken dat ik dat de volgende twee jaren nóg twee keer moet doen hé! Zou de juf het merken als ik bij Kleine Pruts en Kleine Sprot gewoon hetzelfde schrijf?

Maar goed. Kleine Man is dus verjaard. Drie jaar is mijn kleine knuffelaar. Ach ach ach...

Drie jaar alweer! DRIE!

2012-02-09T14:08:00.005+01:00

Drie jaar, godlieveheerindehemel! Wat gaat de tijd vlug.

Gisteren belandde dit op mijn buik:

En vandaag ziet dat er zo uit:

En wilt u nu het vreemde weten? Ikzelf ben dus geen minuut ouder geworden, hé! Ik ben nog steeds even jeugdig en stralend als toen. Hm.

Mannen!

2012-02-08T21:37:00.004+01:00

Mannen, het is me toch wat! En dan te bedenken dat ik er door vier word omringd. Alsof één exemplaar al niet genoeg is.

Ik zal u eens iets vertellen. Ter illustratie van mijn mannenfrustratie.

Morgen verjaart Kleine Man. We kochten hem onder andere drie dvd's. Later meer daarover, want daar gaat het nu niet om. Drie dvd's dus. Maar geen dvd-speler in huis. Grote Man kreeg dus de instructie om tijdens zijn middagpauze zijn licht eens te gaan opsteken bij de plaatselijke dvd-spelerboer. Eens kijken naar wat er zo allemaal is en wat dat grapje dan mag kosten. In gedachten houdend dat het ding dus gewoon dvd's van Piet Piraat moet kunnen afspelen. Niks te recorden of weet ik veel wat een peperduur toestel allemaal kan tegenwoordig. Dvd's afspelen. Punt. Nothing too fancy.

Waar komt Grote Man mee thuis?

Een Playstation 3. Een Playstation 3, BEGOD!!! "Want dat heeft een dvd-speler én een BluRay-speler".

En zo komt het dat ik hier verbannen ben naar de computer, terwijl Grote Man op de nieuwe PS3 een voetbalspelletje zit te spelen.

Mannen! *gooit de armen wanhopig in de lucht en roloogt*

Edit: ik heb ook al even een spelletje gespeeld. Ik heb wat op de (vele) knopjes van de controller geramd, maar toen stierf mijn personage in een kogelregen. Ik zal nog wat moeten oefenen... Dat wordt vechten om onze PS3!

Zzzzzz...

2012-02-07T09:42:00.003+01:00

Zei ik al dat Kleine Sprot een droombaby is? Daar is nu nog maar eens het bewijs van geleverd. Drie en een halve maand oud is hij, en sinds een week slaapt hij door. Jawel! Ononderbroken nachten zijn opnieuw mijn deel, jubelt en juicht! Helemaal ononderbroken zijn ze niet: om 5 uur 's morgens wordt hij telkens even wakker en plop ik de tut weer in zijn mond en dan hoor ik hem niet meer tot wanneer de wekker afloopt. Of in het weekend tot een uur of 8. Heerlijk, dat hoef ik u wellicht niet te vertellen.

Eén nadeeltje heeft Kleine Sprot. Hij lekt. Langs alle kanten. Langs boven en langs onder. Voortdurend. Zijn lek langs de bovenkant dwingt me om hem minstens twee keer per dag een proper truitje aan te doen. En dat heeft hij nog niet goed aan of *gulp* het moet alweer uitgetrokken worden. Stapels bavetten verslijt ik hier per dag. Niet dat hij last heeft van al dat gegulp. Gelukkig niet. Maar vervelend is het wel. De helft van de tijd loop ik hier rond met zure melkplekken op mijn trui/broek. Gelukkig hoef ik niet vaak buiten te komen en Grote Man stoort zich niet zo hard aan vieze kotsplekken. Als ze maar niet te groot zijn uiteraard. En als er maar geen wolkje zure melkparfum achter me aan zweeft.
Het lek vanonder is er ook een zonder einde. Van die heerlijke melkprotten die tot onder zijn oksels reiken, u kent het ongetwijfeld. Vooraan niks, achteraan een hele rug die vol plakt. En als het niet tot aan zijn schouders komt, komt dat wel wanneer ik zijn body'tje uitstroop. Een washandje is dan nog het enige wat soelaas kan brengen, als ik tenminste niet het hele pak natte doekjes erdoor wil jagen.

Maar behalve die lekken: een droombaby.

Gekerstend

2012-01-30T19:17:00.009+01:00

Voilà, onze Kleine Sprot is gekerstend. Zo kan ie al niet meer in het vagevuur belanden. En net als vorige keer bij Kleine Pruts ging er ook aan dit doopsel een heuse naaimarathon vooraf.
Bij Kleine Pruts hield ik het bij twee bijpassende kostuumpjes voor de twee kindertjes. Dit keer ging ik nog een stapje verder.
Op twee weken tijd produceerde ik
- een broekje en truitje voor Kleine Pruts en Kleine Man
- een assorti trappelpakje voor Kleine Sprot
- een overhemd voor Grote Man
- een jasje voor mezelf
(- en een hemdje voor Pepijn, maar dat had niks met het doopsel te maken)

De patronen voor de broekjes - met zakken en paspel - tekende ik zelf. Stof van bij Vermiljoen.
De truitjes zijn gebaseerd op een patroon uit Ottobre, waar ik paspel aan toevoegde. Gebreide stof uit het Stoffenpaleis in Wilrijk.
Ook het pakje van Kleine Sprot is een eigen ontwerp en is gemaakt van dezelfde gebreide stof als de truitjes van de twee grote broers, met oranje biesjes die bij de oranje paspel van de outfits van Kleine Man en Kleine Pruts passen.
Het patroon voor het overhemd van Grote Man, het pièce de résistance en veruit het moeilijkste wat ik tot nu toe al maakte - de überuitdaging, zeg maar - is van Burda. Stof komt van bij Rood met witte stipjes.
Mijn jasje ten slotte - niet op de foto, die houdt u nog van mij te goed - is ook van Burda en de stof komt, alweer, van bij Rood met witte stipjes.

En als bewijs dat Kleine Sprot wel degelijk gedoopt is, enkele fotografische indrukken:

Een kwart jaar

2012-01-23T13:10:00.005+01:00

Wel asjemenou! Al drie maanden oud is Kleine Sprot, begod! Dat is dus wel al een kwart jaar hé mensen! En ik kan niet anders dan zeggen: Kleine Sprot is gewoon een droombaby. Da's écht waar. Als hij een printer was, zou er in de handleiding staan dat hij gebruiksvriendelijk is. Was hij een naaimachine, dan stond er "ideaal instapmodel". En als hij een computerprogramma was, zou de werking worden beschreven als "intuïtief". Het ideale kind, soit.
Nee, echt, alle gekheid op een stokje: Kleine Sprot is een überbrave baby. Slaapt goed, eet goed, is wat zijn eeturen betreft zo stipt als een Zwitsers uurwerk, is bijna nooit lastig en bijna altijd vrolijk.
's Nachts slaapt hij nog niet door, nee. Maar dat zien we door de vingers.

Drie maanden, dat betekent ook weer een bezoekje aan K&G. Oordeel: met zijn 57 cm is hij nog steeds een kleintje (hij blijft op P25), maar met zijn 6,110 kg (meer dan een kilo erbij op 4 weken tijd, way to go, mijn zwijntje!) is hij gestegen van P25 naar P50. Conclusie: Kleine Sprot wordt een klein dikkerdje.

Sinds vorige ben ik ook begonnen met een milde drill. Qué? Ik drill hem sinds een paar dagen. In een vast ritme. Op vaste uren eten en slapen. 's Avonds doen we dat al langer. Al van toen hij 7 weken was, gaat hij op hetzelfde uur in bed als onze twee andere spruitjes. En dat ging van in het begin vlotjes. Nu doe ik dus hetzelfde overdag. Op vaste uren een voormiddagdut en op vaste uren een namiddagdut. En ook dat begint behoorlijk te lukken.
Waarom ik dat doe? Want ik hoor u al massaal naar K&G bellen omdat ik "het vaste ritme van het kind" niet volg. Moet u eens van drie kinderen drie verschillende vaste ritmes proberen te volgen, daarbij een eigen zaak te doen draaien, het huishouden te bestieren en twee andere koters naar twee verschillende plekken te voeren. Dat gaat niet. Echt niet. Dus eigen ritmes volgen, daar doen we hier niet aan. Iedereen gelijk voor de wet. En iedereen mee in hetzelfde ritme. De twee oudsten nog nooit horen klagen. En de jongste eigenlijk ook niet.

En bij deze vrolijke noot hoor ik een luide prot uit het bedje van de namiddagduttende Kleine Sprot komen. Het soort prot dat het ergste laat vermoeden voor pamper en body.

Kunst met een grote K

2012-01-04T13:57:00.004+01:00

De allereerste herkenbare tekening van Kleine Man. De kerstvakantie is dan toch niet al kommer en kwel.

Voor wie hem niet had herkend: dit is het portret van Kleine Pruts, door Kleine Man.

Een dansende piemel

2012-01-03T17:32:00.001+01:00

Volgend verhaal is er een om te vertellen aan Kleine Man zijn eerste lief. Als ik het had opgenomen op video, had ik het kunnen afspelen op zijn trouwfeest.
Het zit zo. Kleine Man en Kleine Pruts zaten in bad. Ik doe daar altijd maar zo'n 10 cm water in, omdat er anders door de golven altijd wel een onderuit kiepert.
Kleine Man zat net tot aan de onderkant van zijn rug in het water. Zijn piemeltje dreef bijna boven. Dat had hij natuurlijk gezien. En toen hij bewoog, bewoog zijn piemeltje mee. "Kijk moeke", zei hij, "piemel danst".

Wurgen en vierendelen

2011-12-29T14:59:00.003+01:00

Wurgen en vierendelen: dat heb ik de voorbije dagen al een aantal keer overwogen. Kleine Man heeft al zo'n week last van een knoert van een existentiële crisis. Een bord of boterham op tafel zetten is genoeg om een enorm circus uit te lokken. Ik krijg er nauwelijks iets van eten in gewrongen. Zo'n trechter als bij de ganzen lijkt me plots niet meer zo'n slecht idee. Maar niet enkel het eten is een probleem. Om de anderhalve minuut gooit het kind zich brullend van colère tegen de grond. Alles is "nee". Als ik "ja" zeg, verandert de "nee" in een "NEEEEEE!!!!". Daarstraks wandelden we naar de supermarkt en terug. Ondanks de belofte van in het autootje te mogen, met het kinderkarretje rijden en misschien, héél misschien, als hij braaf was, zelfs een snoepje, waren zowel de heen- als de terugwandeling een ware marteling. Ik ben zo'n 10 jaar ouder geworden, denk ik. Terug thuisgekomen was het tot de middag onophoudelijk slaande ruzie met Kleine Pruts. Want Kleine Man heeft er zijn hobby en specialisatie van gemaakt om telkens met dat speelgoedje te willen spelen dat Kleine Pruts in zijn handen heeft. Dat kleine broer ergens mee speelt, is genoeg om het af te pakken. En dan door de woonkamer te keilen. En te beginnen brullen. En na zo'n brulbui zijn - oei oei ende ai ai - zijn ogen nat en zit zijn neus vol neuspieten en moeten die drooggemaakt worden en daar is een doekje voor nodig en dat doekje komt niet snel genoeg en moeke moet ellepen en weer gebrul.
Serieus, ik heb dat kind al meermaals op eBay willen zetten.
Ik prijs me gelukkig dat in de tussentijd Kleine Pruts en Kleine Sprot voorbeeldige kindjes zijn en het circus niet nog erger maken. De middelste wil wel al eens protesteren als er weer een camion uit zijn handen wordt gesleurd - je zou voor minder - en de jongste laat al eens van zich horen als hij honger heeft of moe is, maar al bij al houden die twee hun manieren. Maar dat neemt niet weg dat ik in gedachten luidkeels maar in werkelijk stilletjes om ze niet weer wakker te maken HALLELUJA roep wanneer mijn drie monstertjes om 19u in hun bed liggen en de rust kan neerdalen over Moeders Mooiste huisje.

Woensdag, kindjesdag. En donderdag ook.

2011-12-22T14:36:00.008+01:00

U weet intussen dat het hier bij Moeders Mooiste Woensdag, Kindjesdag is. Zo bouwde ik samen met Kleine Pruts een huisje.

Kleine Pruts parkeerde er meteen zijn fiets in.
En toen hij een toertje ging koersen met zijn fiets, schakelde hij de waakdinosaurus in.

En natuurlijk heeft hij zoals de echten zijn koersbril op.

Die ik ook even rond mijn kop mocht/moest wringen.

's Middags gingen we Kleine Man ophalen op school. Juf Ann maakt regelmatig ballondiertjes. Zo ook gisteren. Ieder kindje mocht een diertje kiezen. Dit is wat mijn gestoorde zoon mee naar huis bracht.

Een griezelig spinnebeest.

Om uit de klauwtjes van Kleine Pruts te houden, placeerde ik de spin - niet zonder de nodige rillingen - boven op de printer. Later die avond zat Grote Man aan de computer en telkens er iemand voorbij wandelde, kwam dat reuzebeest door de luchtverplaatsing in beweging. En kraakten zijn poten. Op den duur kreeg Grote Man dermate de kriebels van de spin die hem de hele tijd lag te beloeren, dat hij hem opsloot in de kast. Hopelijk kiest Kleine Man volgende keer een schattig hondje of een grappig aapje ofzo.

Overigens is het vandaag, donderdag, ook kindjesdag. Maar dan enkel omdat de school staakt. En dus bleef Kleine Pruts ook maar thuis. Of ik nu in de weer moet zijn voor twee of voor drie rommelmakers, dat maakt echt niet zoveel verschil uit.

En o ja, het is eindelijk gelukt: een deftige foto van een lachende Kleine Sprot. Die niet meer naar de camera staarde alsof die hem ieder moment kon aanvliegen.

Hippe schoentjes

2011-12-22T09:44:00.004+01:00

Ik heb nog eens een leuke website voor u getest en goedgekeurd. Degelijke schoentjes nodig voor uw kleine monsters? Surf dan naar hippeschoentjes.be! In tegenstelling tot bijvoorbeeld postorderbedrijven, waar je gewoon een maat bestelt en moet afwachten of de schoenen wel passen, moet je bij Hippe Schoentjes de voeten van je kinders meten, op de website het aantal centimeters ingeven en dan krijg je een overzicht van alle schoenen die daarvoor geschikt zijn. Bovendien meten ze daar ook de binnenzool van de schoenen, zodat je zeker weet dat de voeten van je kinderen erin zullen passen.

Tot zover de theorie, ik probeerde in het weekend ook de praktijk uit. Ik mat de voeten van Kleine Man en Kleine Pruts, gaf de maten in, koos voor elk een paar schoenen uit en betaalde via overschrijving. Woensdag al stond de postbode hier voor de deur met de schoenen. En jawel, ze passen perfect!
De schoenen zijn niet goedkoop. Maar dat zijn kinderschoenen van bekende merken bij pakweg Brantano ook niet. Qua prijzen zijn de schoenen van Hippe Schoentjes vergelijkbaar met de betere merken bij diezelfde Brantano. Qua kwaliteit echter steken de modellen van de webshop er met kop en schouders bovenuit en vind ik ze persoonlijk hun geld (rond de 80 euro) meer dan waard. Ze zien er stevig uit, voelen degelijk aan en zijn helemaal uit leder. En bovendien zijn het modellen die je niet overal ziet.
Naast schoenen verkopen ze ook pantoffels en tasjes.

De stevige stappers van Kleine Man

En de hippe bottines van Kleine Pruts

Enfin, een dikke aanrader dus! Ik ga er alvast vaker schoenen bestellen.

2 maanden Kleine Sprot enzo

2011-12-21T13:30:00.008+01:00

Al twee maanden oud is mijn kleinste sprotje. En het is nog steeds een braveke. Intussen lacht hij al zijn tandjes die hij niet heeft bloot wanneer je even met hem bezig bent. Hij "antwoordt" ook op zijn eigen minieme manier als je met hem praat. En voor de rest ligt dat ventje rond te kijken. Naar zijn broers. Naar zijn stoeltje. Naar de hond. En als hij moe wordt, reclameert hij even. Dan leg ik hem in zijn wiegje en doet het baasje zijn oogjes dicht.
Na twee maanden hebben we nu ook eindelijk een kindje dat bij zijn ouders past. 't Is te zeggen: een kleintje en een fijntje. 55 cm en een goeie 5 kilo. 't Is eens wat anders dan zijn twee grote broers, allebei minireuzen. Kleine Man heeft nooit in maatje 56 gepast en Kleine Pruts welgeteld 3 weken. Kleine Sprot daarentegen zwemt nog rond in maat 62.

Om te bewijzen dat hij breeduit kan lachen, deze oerslechte en onscherpe foto:

Voorts kwam er hier ook schot in de naaizaak. Ik maakte alvast twee broekjes voor mijn twee oudsten. Niet voor het doopsel van Kleine Sprot, maar om Kleine Pruts eens een ander broekje dan een trainingbroek te kunnen aantrekken.

En omdat ik de stof zo leuk vond, kreeg Kleine Man ook zijn eigen exemplaar. Dit patroon tekende ik min of meer zelf, omdat ik mijn goesting niet vond in de naaiboekjes. Het is een smal broekje geworden - Kleine Pruts krijg ik daar vanzjeleven niet ingewrongen.

Gekke pose inderdaad. Hier was hij net aan het springen.

De meningen over de broekjes zijn verdeeld: Grote Man vindt ze keltisch van inslag, de onthaalmoeder vond het golfbroeken en ik vind ze persoonlijk erg seventiesrockerig. Zegt u het maar.

Over uitstel en afstel

2011-12-16T09:04:00.006+01:00

Ik zit weer boordevol naaiplannen.
Voor Kleine Man, Kleine Pruts en Kleine Sprot ga ik assorti broekjes maken. Voor wanneer Kleine Sprot gedoopt wordt. In januari dus. Daarvoor kocht ik deze stof bij Rood met witte stipjes.

Maar ik heb ook nog deze stof.

Ook mooi om een klassiek broekje mee te maken. Maar met deze stof wil ik dan weer een jasje voor mezelf maken. Maar geen nood. Ik heb ook nog een ander stofje liggen, dat ik u echter niet kan tonen omdat ik net de laatste drie meter opkocht.

Enfin, broekjes dus voor mijn drie kotertjes.
En een jas voor mezelf. Of liever twee, want ik kon niet kiezen tussen modellen en stoffen.

Enkele opmerkingen edoch.

De tijd ontbreekt me schromelijk. Ik slaag er zoals gezegd nog niet in om een wasmachine aan te zetten. Laat staan dat ik mijn naaimachine uit de kast kan halen.
Het is te slecht weer om naar de naaiwinkel te rijden voor ritsen, voeringstof, wattine en naaigaren. En laat me nu net zonder ritsen, voeringstof, wattine en naaigaren zitten.
Ik heb geen patroonpapier meer. Mijn laatste patroon tekende ik op bakpapier.
Ik heb nog geen patronen voor de jassen voor mezelf. Daar moet ik nog om bij de naaiwinkel. Maar het is dus te slecht weer.

Soit, ik laat het u wel weten wanneer alles af is. Wanneer ik dus bij de naaiwinkel ben geraakt. En ritsen, voerinstof, wattine en naaigaren heb gekocht. Alsmede patronen voor jassen en broekjes. Wanneer ik eindelijk heb kunnen kiezen.

Drie kinders

2011-12-12T09:38:00.008+01:00

Het is hier weer een poosje stil geweest. De combinatie werk - 3 kinderen - een huishouden blijkt niet zo eenvoudig te zijn. Er zijn momenten dat ik zelfs geen tijd heb om op de start-knop van de wasmachine te drukken. Tot de wasmand uitpuilt en ik wel moet.

Nochtans heb ik niet echt te klagen. Kleine Sprot is nog steeds een relatief gemakkelijk kind. Enkel bij zijn 5-wekensprongetje hebben we enkele dagen zijn serenades moeten aanhoren. En 's avonds, dan heeft hij een huiluurtje. Meestal rond de tijd dat wij aan tafel gaan. Maar voor de rest is hij de gemakkelijkste van de drie.

Goed, wat deden wij hier de voorbije dagen?
- We worstelden ons door een buikgriep heen. Twee dagen op en boven het toilet. En dat is wellicht al meer informatie dan u had gewenst.
- We vierden uiteraard Sinterklaas. Hoewel Sinterklaas hier door Kleine Man wat stiefmoederlijk wordt behandeld. Het is al Zwarte Piet wat de klok slaat. Sinterklaas mag allang blij zijn dat zijn bestaan wordt erkend.

"Whaaaaah, de wortel is weg! O, was dat de bedoeling?"

De aanleg van Jurassic Parc

"Wieoeewieoeewieoe" (tot in den treure)

- Ik deed verwoede pogingen om mijn drie mannen op een elegante manier te fotograferen. Voorlopig nog zonder toonbaar resultaat. Ofwel staat er ene met zijn dikke poep naar de camera (Kleine Pruts), ofwel loopt er ene net uit beeld (Kleine Pruts), ofwel vindt er ene wc-rolletjes interessanter dan zijn kleine broer (Kleine Man), ofwel wordt er gevochten om wie Kleine Sprot een kusje mag geven (Kleine Man en Kleine Pruts). Zucht.

Stoute spin!

2011-11-29T14:45:00.003+01:00

Kleine Man heeft soms wel een héél levendige fantasie. De laatste tijd is hij iedere ochtend wel iets anders: een leeuw, een ijsbeer, een aap en deze morgen een dinosaurus. En regelmatig doet hij met zijn hand een spin na. De spin kruipt dan over de tafel, wil mee-eten of kriebelt aan onze oren. Het is een bezig beestje, die spin.

Gisterenavond was Kleine Man heel moe. Het eten ging gepaard met gesnik, gekrijs, geprotesteer en gebrul. Maar het bordje raakte uiteindelijk leeg. En na de eetperikelen van de voorbije weken, hebben wij hier "Het Dessertje" ingevoerd. Bordje leeg = een dessertje. Dat kan een koekje zijn, een yoghurtje, wat druiven, een stukje chocola, enkele rozijnen, noem maar op.
Kleine Man kreeg gisteren dus na zijn eten een dessertje. Een minicakeje dat een kindje bij de onthaalmoeder had uitgedeeld voor haar verjaardag. Terwijl mijn twee bloedjes zitten te genieten van het welverdiende cakeje, ruim ik de tafel al af. Opeens gebrul en hartverscheurend gekrijs uit de mond van Kleine Man. Wanneer ik vraag wat er (nu weer) scheelt, luidt het antwoord: "Spin heeft mijn cakeje gepakt!"

Nu vraag ik u! De spin - zijn eigen hand dus - heeft zijn dessertje afgepakt! Ik heb de spin dan maar streng toegesproken en duidelijk gemaakt dat het cakeje van Kleine Man was. En gelukkig gaf Spin het cakeje terug. Oef.

Om 't af te leren

2011-11-23T15:12:00.005+01:00

Nog eentje om 't af te leren. Of liever twee: een hemdje van tricot, en een debardeurreke dat gemaakt is van een oude trui van Grote Man.

En op de vraag "poseer eens met je nieuwe kleren", krijg je dan deze reactie:

En deze:

En deze:

Wat kreeg ik nog vandaag? Het allereerste glimlachje van Kleine Sprot! Op de dag dat hij 5 weken oud is. Smelt! (dat hij gisteren al eens glimlachte, naar zijn jasje godbetert, dat vertel ik er niet bij)

En om u op de hoogte te houden van de rest van het gebeuren ten huize Moeders Mooiste:
Vandaag was het geen school voor Kleine Man. Ontdekte ik aan de gesloten schoolpoort vanmorgen.
En Kleine Pruts viel daarstraks plat op zijn gezicht op de straatstenen (zie de middelste foto voor zijn gehavende neus)

Kuisvrouwmouwen

2011-11-21T10:15:00.003+01:00

Kijkt u soms naar So You Think You Can Dance? Ik kom daar al zappend al eens op terecht en dan kijk ik tot wanneer House begint. Of zoals gisteren: tot Spartacus begint (want daar wil Grote Man naar kijken). Soit. Los van het feit of dat een leuk programma is om naar te kijken, wil ik het even over iets anders hebben. Namelijk de opgestroopte mouwen van die presentator. Hoe heet hij ook alweer? Dennis? Is het u al opgevallen dat die ie-de-re aflevering een blazervestje draagt waarvan de mouwen zijn opgestroopt? Ik denk dat hij dat doet om die sterrentattoo op zijn onderarm te kunnen tonen. Maar ik vind zo'n opgestroopte mouwen dus echt vre-se-lijk! Ik heb niks tegen opgestroopte mouwen. Als je een trui draagt. En hemdmouwen mogen gerust opgerold worden. Maar die opgestroopte mouwen aan zo'n blazervestje... neuh. Dat ziet eruit alsof hij ieder moment moet gaan dweilen.

Enfin, dat wilde ik even met u delen. Mijn afkeer van opgestroopte blazermouwen. En u, is er iets wat u lelijk vindt? Kledinggewijs dan?

Saturday Night Fever

2011-11-19T14:28:00.003+01:00

En jawel, het hemdje voor Kleine Man past als gegoten. Getest en goedgekeurd...

Om gewoon te dragen...

Om in te turnen...

Om mee te poseren...

En om in te mokken.

Als dat geen multifunctioneel hemd is!

Sorbonne

2011-11-18T14:20:00.007+01:00

Kleine Man naar school, Kleine Pruts naar de onthaalmoeder, Kleine Sprot gelukzalig tutterend aan het slapen en Grote Man aan het rommelen en rondrijden. Haaaa, rust!

Het ideale moment om mijn naaimachine uit te halen. Dit keer waagde ik me aan een heus hemd. "Heus" als in "met hemdkraag, manchetten en knoopbies". Model Sorbonne uit - alweer - de Ottobre.

Sommigen onder u herkennen wellicht de stof van de doopsuikerzakjes van Kleine Sprot. Toen ik daaraan bezig was, kocht ik voor de zekerheid wat extra stof, die ik uiteindelijk toch niet bleek nodig te hebben. En dus werd die nu omgetoverd tot een hemdje voor Kleine Man. Ja, inderdaad, er zit behoorlijk wat roze in de stof. Maar mijn Kleine Man is mannelijk en mans genoeg om daarmee weg te komen, vind ik persoonlijk. In navolging van Grote Man zijn opmerking "amai, een discohemd", naaide ik er nog opvallende rode knoopjes op.

Ik moet zeggen, ik ben er redelijk tevreden over. Zelfs over de details, waar ik anders meestal de mist in ga. Wegens te weinig geduld. Maar dit keer sloeg ik er eens niet met mijn klak naar, en dat loont, blijkbaar.

Als het ding nu ook nog past, ben ik helemaal tevreden.

De eerste vier weken

2011-11-16T11:19:00.004+01:00

We hebben het hier druk gehad, de voorbije vier weken. Wat is er zoal gebeurd?

Eerst en vooral kwam natuurlijk Kleine Sprot erbij. En kreeg RSV. Maar dat wist u al. Zo braaf hij de eerste drie weken was, zo lastig is hij tegenwoordig. Vooral 's nachts dan. Ik kom aan een gemiddelde van drie uur slaap per nacht. Dat zegt het zowat.

Vervolgens moesten we met Kleine Pruts alweer naar de kinderarts. Dit keer met een oor- en keelontsteking. Gelukkig was hij er na een paar dagen alweer van verlost. Misschien maar eens een abonnement vragen daar.

Kleine Man viel dan weer ten prooi aan het ik-wil-niet-meer-naar-school-virus. Een virus dat serieus woedde, geloof me vrij. Het woord "school" op zondagavond was genoeg om een hysterische huilbui uit te lokken. En aan de klas moest ik hem van mijn been afschoppen. Bij wijze van spreken natuurlijk, ik schop mijn bloedjes uiteraard niet. Ik schud ze eraf.
De symptomen van het ik-wil-niet-meer-naar-school-virus? Opnieuw in de broek doen, zowel grote als kleine boodschap, iedere dag. Terug een dut willen doen in de voormiddag. Niet meer willen eten. En huilbuien natuurlijk. Gelukkig begint het nu stilaan terug te beteren.

En tussen al dat baby-, peuter- en kleutergeweld vond ik wonderwel nog de tijd om achter mijn naaimachien te kruipen. Ik produceerde een trappelpakje voor de jongste. Ik had er eentje in maat 56 en van oma kregen we er een in maat 74, dus maakte ik een tusseninversie in maat 68. Het is een patroon uit de laatste Ottobre (winter 6/2011). Aanschouw onze nieuwe aanwinst in zijn nieuwste aanwinst:

RSV

2011-11-04T18:49:00.004+01:00

Ik ben terug thuis. "Terug thuis?", hoor ik u vragen? "Waar mag je dan wel geweest zijn?" In het ziekenhuis. Met Kleine Sprot. Mijn jongste aanwinst is getroffen door RSV, het Respiratoir Syncytiaal Virus, alstemblief. Dat is een infectie van de luchtwegen die voor baby's behoorlijk gevaarlijk kan uitdraaien omdat het gepaard gaat met hopen slijm en snot en jonge kindjes nog niet de kracht hebben om al die viezigheid op te hoesten. Als bovendien het slijmvlies in de luchtwegen gaat opzwellen, kunnen baby's ademhalingsmoeilijkheden krijgen en zelfs helemaal stoppen met ademen.
Enfin, toen Kleine Sprot dinsdag en dinsdagnacht opvallend veel snotterde en hoestte, besloot ik - de problemen met Kleine Man en Kleine Pruts indachtig - maar het zekere voor het onzekere te nemen en een afspraak te maken met de kinderarts. Daar aangekomen werd mijn Kleine Sprot meteen opgenomen. Er werd een snottebel uit zijn neus gevist, of liever: een heel bekertje vol snot, en in de namiddag bleek dat hij inderdaad besmet was met het RSV. Het baasje werd aan een ademhalingsmonitor en hartslagmeter gelegd en ik mocht het zetelbed gaan opmaken. Niet echt leuk dus. Enerzijds een rochelende en reutelende zuigeling, anderzijds een wenende Kleine Man die niet begreep waarom zijn moeke niet mee terug naar huis ging.
Om een lang verhaal kort te maken: aangezien Kleine Sprot goed bleef eten en de infectie niet afzakte naar zijn longen, mochten we vanmiddag terug naar huis. Rochelend en wel.
En nu hoop ik het ziekenhuis de komende weken/maanden niet terug te zien.

Het Verdict

2011-10-28T19:12:00.002+02:00

Ziezo, we hebben nog een afspraak bij de kinderarts weten te versieren en Kleine Man en Kleine Pruts onder het nodige en luidruchtige protest grondig laten onderzoeken. Het Verdict van mevrouw de kinderarts: allebei een bronchitis en Kleine Pruts zelfs op het randje van een longontsteking. Dat betekent aërosollen voor allebei en daar bovenop nog antibiotica voor Kleine Pruts. Het aërosollen lukt wonderwel vlotjes; het lijkt wel of daar iets verslavends in zit, want allebei mijn kinders blijven rustig op mijn schoot zitten met dat maskertje op hun gezicht. De antibiotica in Kleine Pruts krijgen is een andere zaak. De helft wordt uitgespeekt en de andere helft hangt uitgesmeerd over zijn gezicht, maar hopelijk krijgt hij er ook een druppeltje van binnen...

Wat bij het gezeur van mijn oudste ook een rol speelt, is de komst van Kleine Sprot, vermoed ik. Voor de jongste er was, kon mijn flinke vent zichzelf uit- en aankleden, zijn slofjes zelf aantrekken, zijn neusje snuiten en zelf op en af het toilet klimmen. Nu moet hij de trap opgedragen worden, moet ik zijn sloffen aandoen en gedraagt hij zich terug als een echte baby. Gelukkig is hij (voorlopig - altijd met twee woorden spreken, ik zei het al) nog niet opnieuw beginnen bedplassen.

Maar goed, na twee keer aërosollen en twee dosissen antibiotica is Kleine Pruts al helemaal opgekalefaterd. Hij lacht terug, de deugnieterij blinkt opnieuw in zijn oogjes en hij speelt weer als vanouds. Er komt nog steeds een vieze hoest uit en het snot lekt uit alle lichaamsopeningen, maar ik ben opgelucht dat het nu terug de goede kant opgaat. Hopelijk hebben we na het weekend onze twee vrolijke Fransen terug...

Afzien

2011-10-27T19:24:00.004+02:00

Het is hier al een aantal dagen stilletjes. U denkt nu natuurlijk dat dit komt omdat we onze handen vol hebben met onze boreling. Dat denkt u echter verkeerd. Het zijn de twee oudsten die ons tegenwoordig zorgen baren. Allebei zijn ze al een hele week ziekjes. Ze sukkelen al langer met een hardnekkige verkoudheid, maar sinds een week wordt het alleen maar erger.

Dit was het onveranderlijke beeld van gisteren:

Kleine Pruts heeft zich letterlijk de hele dag niet bewogen. Behalve om 's middags in zijn bed een dut te gaan doen. Kleine Man pendelde wel een aantal keer heen en weer tussen woonkamer en keuken. Om iedere drie minuten te zeuren over "neuspieten" bijvoorbeeld.
Ze zijn echt aandoenlijk, mijn twee grootsten. We gingen al eens langs bij de huisarts, maar omdat de toestand alleen maar lijkt te verslechteren, gaan we proberen om morgen een afspraak te krijgen bij de pediater in het ziekenhuis. Want Kleine Man en vooral Kleine Pruts hebben wel een vetreserve, maar drie dagen zonder eten kan nooit gezond zijn. En die aanhoudende koorts de godganse dag moet ook ergens van komen. Hopelijk kunnen we morgen dus nog bij een kinderarts terecht en betert de toestand snel. Want ik zou mijn twee deugnietjes maar al te graag terug deugnieterij zien uitsteken. In plaats van lusteloos op de zetel voor zich uit te zitten/liggen staren.

En Kleine Sprot? Die doet het uitstekend. Daar hebben we nog het minste werk mee. Goed, om de twee uur hangt hij een tijdje aan de borst, maar voor de rest is hij (voorlopig - altijd met twee woorden spreken!) een perfect gelukkig baby'tje.

Waarom ik altijd weet of ik het juiste kind terugkrijg

2011-10-23T09:50:00.004+02:00

U kent die verhalen wel, van kinderen die in het ziekenhuis worden verwisseld. Nu is de tijd dat de baby'tjes in aparte zalen lagen, al lang voorbij, maar toch komen ze Kleine Sprot wel eens meenemen voor een onderzoekje of hielprik of iets dergelijks. Ik zei het al: mijn jongste heeft een bepaald kenmerk dat hem uniek maakt en waardoor ik altijd zeker weet dat ik niet het kindje van de buren terugkrijg. Want laten we eerlijk zijn: die kleine platte borelingetjes lijken allemaal op elkaar.

Goed, speciaal voor de mama van Pepijn en Floris, die blijkbaar curieus van aard is, toon ik u hier dat extra stukje Kleine Sprot.

Hier ziet u dat mijn kleinste kakkebroekje wat meer oor heeft gekregen van Onze Lieve Heer dan andere mensen. Twee kleine tsjoepkes staan erop. Eerst wilden ze die afbinden, zodat ze zouden afsterven, maar door de driehoekige vorm is dat niet mogelijk. We gaan dus een aantal jaartjes afwachten en kijken hoe die tsjoepkes mee-evolueren. En ze dan eventueel laten weghalen. We zien wel. Maar tot dan is mijn Sprotje dus uniek. Of nóg unieker, want uiteraard is ieder kindje uniek.

Hoe reageren de grote broers intussen op dat kleine geweld? Ewel, Kleine Man is superfier. Hij wil zijn broertje aaien en kusjes geven en hem pakken en knuffelen.

Kleine Pruts is iets terughoudender. Hij gaat eens kijken, vraagt "Tewààà?" (dat betekent onder meer "wasda?"), doet eens "piep" en gaat dan gewoon verder met zijn bezigheden. Kleine Sprot moet vooral niet te dichtbij komen, want dan is Kleine Pruts weg. Daarom zijn er nog geen foto's van mijn middelste en mijn jongste.

Zo, en dan hoop ik dat ik vanmiddag naar huis mag. Bediend worden en niet moeten afwassen is leuk, maar geef me toch maar mijn eigen bed en mijn drie venten thuis. Die overigens ook dolblij zullen zijn wanneer de organisatorische spil van ons huishouden er weer is om de touwtjes in handen te nemen...

Hoe Kleine Sprot ter wereld kwam

2011-10-21T08:54:00.005+02:00

Ik zit hier in mijn ziekenhuisbed na een vermoeiende nacht vol geween, babyprotjes en onophoudelijke voedingen. Ik heb net ontbeten en voorlopig verwacht ik Grote Man hier niet op het appèl, aangezien mijn oudste spruit weer ziekjes is. U krijgt dus van mij Het Bevallingsverhaal.

Om twee uur 's nachts kreeg ik de eerste wee. Zeven minuten later de tweede. Zeven minuten later de derde. Ik maakte dus Grote Man maar alvast wakker, in de wetenschap dat die wellicht nog een volle pot koffie zou willen binnengieten voor ons vertrek. Toen uiteindelijk alles in de auto zat, Oma gearriveerd was, de autostoeltjes omgewisseld waren en Grote Man zijn pot koffie binnen had, konden we vertrekken. Om 4 uur waren we in het ziekenhuis.
Op dat moment waren de weeën nog heel goed te verdragen en ik maakte me op voor een aantal uren in de arbeidskamer. Grote Man dommelde weer in (ja, ondanks de koffie) en ik concentreerde me op de weeën. De eerste twee uren waren niet echt een probleem, goed op te vangen en de ontsluiting vorderde vlot. In een mum van tijd zaten we op 6 cm.
Toen raadde een vroedvrouw me aan om op mijn linkerzij te gaan liggen, omdat ze de indruk had dat Kleine Sprot nog een sterrenkijkertje was en zich wellicht in startpositie zou draaien als ik op mijn zij ging liggen.
Mensenlief, wat er toen gebeurde, dat wilt u echt niet weten. Ik lag nog niet goed op mijn zij of ik voelde Kleine Sprot letterlijk in de startblokken schieten. En meteen zetten de weeën vijf grote tanden bij, zowel qua intensiteit als qua snelheid. Ik vorderde Grote Man zijn hand op om tot moes te knijpen en mijn nagels in te planten en vervloekte de wereld en het universum voor alles wat lelijk is.
Minder dan een uur later braken de vliezen en samen met de vliezen kwam het hoofdje van Kleine Sprot naar buiten. Dat mag u gerust letterlijk opvatten, hoor! Ik werd in allerijl naar de verloskamer gerold, waar Kleine Sprot met de vliezen nog op zijn hoofdje werd geboren. Drie uur na onze aankomst in het ziekenhuis en nog voor de gynaecoloog er was geraakt.

Wie graag nog wat ranzigheid leest, moet ik teleurstellen: omdat Kleine Sprot een klein ventje is, kwam er geen schaar, knippen, scheuren of naaien aan te pas. Geen sloten bloed of vetzakkerij.

En zo snel kan het dus gaan.

En zo zijn wij nu een gezinnetje van vijf.

Volgende keer vertel ik u over dat ene piepkleine imperfectietje dat mijn Kleine Sprotje zo uniek maakt.

Proud to present

2011-10-20T13:31:00.003+02:00

Het hele team van Moeders Mooiste stelt u met trots onze nieuwste telg voor: Kleine Sprot! Geboren op 19 oktober, 49 cm "groot" en 3,380 kg. Later krijgt u natuurlijk alle ranzige details te lezen, dat spreekt voor zich!

40 weken

2011-10-18T09:07:00.002+02:00

40 weken zwanger en nog steeds geen baby te zien. Ik weet dat ik u hier al de oren van het hoofd heb gezeurd, maar dat moet u me maar vergeven. Of verderklikken naar een blog met minder gezeur.
Nog één dag en ik breek mijn persoonlijke record: Kleine Man werd namelijk precies op de uitgerekende dag geboren en Kleine Pruts was intussen al één week oud en had er al een stembusgangetje opzitten. Ik ben dus nog nooit overtijd gegaan. Het feit dat ik er met alle stress van de voorbije maanden (huis zoeken, huis kopen, huis verkopen, verhuizen) hoegenaamd geen rekening mee had gehouden dat het deze keer wel eens wat langer kon duren, doet mijn humeur geen goed. De barometer begint hier serieus op onweer te staan.
En waarom eigenlijk? Op zich mag ik niet klagen. Ik heb wat last van het zuur. En ik slaap minder goed omdat die buik in de weg zit. Maar ik rijd mijn kinders nog steeds rond met de bakfiets, ik wandel nog steeds minstens drie kilometer per dag met de hond, en dat alles zonder noemenswaardige problemen.
Na de bevalling zal mijn nachtrust er niet beter op worden. En veel rust zit er met drie kleine koters ook al niet in. Dus waarom zit ik eigenlijk zo vol ongeduld op de geboorte te wachten???
Omdat ik benieuwd ben naar onze derde spruit. Omdat ik hem in mijn armen wil houden. Omdat ik aan die eerste moeilijke weken wil beginnen, zodat we die achter de rug hebben. En omdat ik nu mijn lijf onderhand wel weer terug voor mezelf zou willen. Dat ook ja. Ik kijk uit naar mijn normale kleding. Klinkt stom, maar ik heb heimwee naar een broek met rits en knop. Om maar iets te noemen.
Enfin, morgen moet ik weer op controle. Als ik dan nog niet ben bevallen, tenminste.

Jules is (blijkbaar) jarig

2011-10-14T08:05:00.004+02:00

Jules, de klaspop, is vandaag blijkbaar jarig. Begin deze week kreeg ik dus een brief van de school met de vraag om Kleine Man met een feesthoedje, een zelfgemaakt cadeautje en als het even kon ook een cake of koekjes voor Jules naar school te sturen. Een behoorlijk verlanglijstje voor een pop, vond ik persoonlijk, maar bon. Met een restje stof knutselde ik een hoed voor Kleine Man in elkaar, ik bakte 24 cupcakejes en probeerde tevergeefs Kleine Man zover te krijgen dat hij een tekening maakte (maar hij was niet in een teken- en kleurbui).

Hij mocht de hoed al eens passen, want ik wilde vermijden dat het ding te groot of te klein was en ik in het ziekenhuis lag (toen ik er nog van overtuigd was dat ik eergisteren ging bevallen, weetuwel). Een hele week keek het ventje uit naar het feestje van vandaag. Naar de dag dat hij zijn hoed mocht opzetten naar school. En nu is hij ziek, de stumperd. Enfin, dan mag hij zijn hoedje thuis opzetten. En schransen we die 24 cupcakejes wel zelf op.

Rust

2011-10-14T07:50:00.003+02:00

Een vreemde gewaarwording vanmorgen. Ik had he-le-maal niks te doen. Ik was gisterenmiddag Kleine Man moeten gaan ophalen op school omdat hij ziek was, en ook Kleine Pruts heeft wat last van snot en dergelijke, dus mijn ventjes blijven vandaag thuis en mogen dus wat langer slapen. En daar zat ik dan, in de keuken, met de krant. Geen kinderen om aan te kleden, geen boterhammetjes om te smeren, geen drinkflesjes om te vullen. Gewoon een krant en een tasje koffie. En rust. Heel vreemd.

Dat is dus ook de reden waarom het universum mij nog niet heeft laten bevallen, neem ik aan. Want het enige wat een ziek kindje nodig heeft, is zijn moeke om te knuffelen. Om hem te zeggen hoe een zielig stakkertje hij wel is. En hem nog eens te knuffelen. Als dat moeke net dan in het ziekenhuis zou liggen, is dat niet ideaal. Ook niet voor dat moeke haar gemoedsrust. En daarom besloot De Grotere Macht dus om mij nog wat te laten rondhobbelen met mijn dikke buik.

Allez, het is stilaan gedaan met de rust. De kop koffie is op, de krant doorbladerd, ik zal eens gaan kijken of mijn twee kotertjes al wakker zijn.
Maar zodra ze allebei beter zijn, beval ik. Echt.

Noppes

2011-10-13T08:45:00.003+02:00

Nee, nog geen Kleine Sprot in open lucht. Ik ben diep teleurgesteld in de kracht van de volle maan... Die manen tegenwoordig zijn blijkbaar niet meer wat ze geweest zijn. En hoewel ik er tegenop zie om mijn drie venten alleen thuis te laten als ik in het ziekenhuis ben, zou ik nu toch stilletjes aan wel willen bevallen. Ik ben het beu. Ik heb het gehad.
Alleen, de laatste dagen wijst niets erop dat er een bevalling zit aan te komen. Maandag dacht ik even dat het zover was: de hele dag pijnlijke harde buiken. Maar nu? Niks. Volgens mij kan ik zo nog een maand verder. Verdorie.

In gang

2011-10-10T08:35:00.003+02:00

Nee, niet de bevalling. Kleine Pruts. Die is nu écht goed aan het stappen gegaan. Hoewel hij soms nog wel eens op zijn poep schuifelt, gebeurt het merendeel van zijn verplaatsingen nu toch met de benenwagen. Op die typische eerste-stapjesmanier: op kromme, vette waggelbeentjes, de armpjes losjes gebogen en lichtjes opengespreid. Een perfecte mix van een cherubijntje en baby-Frankenstein.

Dat hij nu zijn transport zelf voor zijn rekening neemt, is natuurlijk ontzettend handig voor mij, want mijn eigen mobiliteit is omgekeerd evenredig met die voetbal in mijn buik. Ik waggel al even hard als Kleine Pruts. Alleen mijn armen heb ik beter onder controle.

Nog steeds geen Kleine Sprot dus. En voorlopig heb ik niet de indruk dat het kind er anyday soon uit zal komen. Hoewel ik hardnekkig vasthoud aan mijn overtuiging dat ik woensdag ga bevallen. Want dan is het volle maan en iedereen weet dat volle manen vreemde dingen doen met (zwangere) vrouwen. En met weerwolven, maar daar gaat het nu niet om. Bovendien is 12.10.11 wel een mooie datum om op te bevallen. Anderzijds: 11.10.11 is nog mooier natuurlijk...

Wanneer weet je trouwens wanneer het stilletjes aan tijd wordt om te bevallen?
- wanneer je zijdelings moet koken en afwassen, omdat je buik niet meer tussen de rest van jezelf en het fornuis/aanrecht past
- wanneer je de godganse dag met dezelfde schoenen rondloopt, omdat je het écht niet ziet zitten om voorover te buigen om ze uit te trekken, later weer aan te trekken, en dat zo'n paar keer. Niet ideaal trouwens als je bij regenweer gaat wandelen in het bos...
- wanneer je letterlijk verslaafd blijkt te zijn geworden aan kuisen. Deze ochtend om 7 uur stond er bijvoorbeeld bij mij al een wasmachine te draaien en stond ik af te wassen. En vorige vrijdag wilde ik wel stoppen met poetsen, maar ik kón het gewoon niet. Een beetje als de berg af skiën en niet weten hoe je moet remmen.
- wanneer je begint te haken. Ik bracht al twee bevallingen hakend door. Hop naar de derde!

Dus, Kleine Sprot, wat zou je denken van deze week?

Musketier

2011-10-05T19:57:00.008+02:00

Herinnert u zich deze hoed nog? Dat was dus eigenlijk de hoed van Kleine Man. Ze werken in de kleuterschool twee weken rond ridders, kastelen, musketiers en consoorten en vandaag mochten ze verkleed naar school komen. Ik diepte een oud gordijn en een versleten laken op en fabriceerde zelf een musketierskostuumpje. Alleen de hoed kocht ik.

Vanmorgen bracht ik dus een fiere musketier naar school.

Maar bij een musketier hoort natuurlijk een gracieus paard.

De musketier met zijn stalknechtje.

Een nieuw speeltje

2011-10-03T08:56:00.016+02:00

Ik heb een nieuwe camera. Van mijn vorige was het schermpje kapot. En dan kun je wel door dat minuscule zoekvenstertje loeren, maar echt praktisch is dat ook niet. Dus ik heb een nieuwe camera. En dus zag je mij dit weekend nergens naartoe gaan zonder dat nieuwe speeltje. Het voorbije weekend in woord én beeld:

Op vrijdag haalde ik dit op in de kleuterschool:

Op zaterdag ging ik met mijn twee kinders en de hond wandelen in het bos. Daarvoor hoef ik enkel mijn voordeur dicht te trekken, wat een luxe!

Blijkbaar vond er hier een veldrijdenwedstrijd plaats. Ik dacht een of andere kermiskoers, tot ik de vader van Bart Wellens bijna overhoop liep met de buggy met Kleine Pruts in. Kleine Man vond het alvast fascinerend.

Daarna maakten we op onze weg naar de markt een tussenstop in de speeltuin.

In de namiddag werd er nog wat gespeeld met allerhande rekwisieten (over die hoed later meer).

En op zondag schoven we bij oma en opa aan voor een barbecue. Om de (wellicht) laatste zomerse weekenddag te vieren. En Grote Man, die morgen verjaart. En gewoon, omdat barbecuën leuk is.

Grote Man opent zijn cadeautje, bijgestaan door een deskundige helper.

Die deskundige helpers zagen 's avonds overigens zo zwart als een hoge hoed en lieten na een grondige wasbeurt een modderlaagje achter in het bad.

Handig, zo'n ingebouwd kinderzitje.

En daarmee hebben we het zowat gehad. Het laatste mooie nazomerweekend. Heerlijk toch?

Nog 3 weken (of niet?)

2011-09-27T18:57:00.003+02:00

37 weken en daarstraks weer op controle. Conclusie: het kan voor morgen zijn, het kan nog drie weken duren. Kleine Sprot is volledig ingedaald, nu hangt het er vanaf wanneer hij beslist dat hij eruit wil. Van mij hoeft het alvast geen drie weken meer te duren. Ik ben het beu. Ik slaap niet goed meer omdat ik bij de minste beweging mijn buik moet "meetakelen", omdat ik voortdurend naar het toilet moet en steeds meer last heb van het zuur. Ik kan niet goed meer aan mijn voeten, waardoor schoenen aantrekken een hele opgave is. En dan heb ik het nog niet over het gesleur met mijn twee buitenbuikse kinders. Ik was sinds twee weken geleden ook alweer een halve kilo afgevallen. Nog zo'n maand en ik zit weer op mijn startgewicht. Maar Kleine Sprot, hoewel aan de kleine kant, groeit nog steeds (400 g de voorbije twee weken) en doet het goed. Alle energie die ik inneem, wordt dus opgebruikt door Kleine Sprot en mijn activiteiten. Ik doe bijvoorbeeld mijn Kleine Man en Kleine Pruts nog steeds met de bakfiets naar school en de onthaalmoeder. En ik steek trouwens nog steeds mensen in niet-zwangere toestand en op een gewone fiets voorbij. Toegegeven, snel rijden die dan niet.

En de voorbereidingen? Wel, die zijn zo goed als klaar. Alle papieren opgestuurd, de doopsuikerzakjes zijn gemaakt en gevuld, de geboortekaartjes zijn (op een detail na) af, het wiegje en het bedje staan op hun plaats, enfin: we zijn er bijna. Enkel mijn valies nog inpakken. Of liever: eerst nog een valies zien te vinden, voor ik ze kan inpakken. Maar een mooie GB-zak is ook niet lelijk, nietwaar?

Een wonder is geschied

2011-09-21T20:01:00.004+02:00

Hallelujah-de wonderen zijn de wereld nog niet uit-wie had dat nog durven dromen? Kleine Pruts stapt! Jawel! Alleen!
Gisteren zette hij zich plots op zijn handjes en voetjes, met zijn dikke pamperpoepje in de lucht, richtte hij zich op en balanceerde als een miniatuursumoworstelaartje op zijn beentjes. Met een lach tot achter zijn oren. Ik slaagde erin om mijn uitdrukking van volslagen perplexheid te maskeren, bejubelde hem alsof hij net met een oplossing voor de honger in de wereld op de proppen was gekomen en onder die aanmoedigingen zette hij twee wankele stapjes in mijn richting, alvorens zich in mijn armen te storten. Glimmend van trots.
Ook vandaag nog oefende hij fanatiek in het gaan rechtstaan en voorlopig komt hij nog niet veel verder dan twee onzekere waggelpasjes als ik dicht genoeg sta, maar hé! Hij doet het dan toch nog! En daarmee is hij welgeteld één week vroeger dan Kleine Man indertijd. Die zette zijn eerste zelfstandige pasjes precies twee weken voor ik beviel van Kleine Pruts. Het verschil was wel dat Kleine Man meteen de woonkamer rondwandelde alsof hij nooit iets anders had gedaan. Maar dat neemt niet weg dat ik 1) apetrots ben op mijn Kleine Pruts en 2) ook wel opgelucht dat het er dan toch nog naar uitziet dat het ventje zal kunnen stappen voor Kleine Sprot zich aankondigt.
Een applausje voor mijn - nog even - jongste!

Berggeit

2011-09-14T19:10:00.003+02:00

Allez, nog eens een Vreemde Vondst op een Gekke Plek: Kleine Pruts in het toilet. Niet op het toilet, niet tegen het toilet, niet naast het toilet, maar erín jawel. Met zijn benen, niet met zijn hoofd, godzijdank.
Ik was Kleine Man aan het afdrogen na het badje en aan drie seconden onoplettendheid heeft mijn jongste blijkbaar genoeg om straffe toeren uit te halen. Alweer wordt er hier geklommen dat het een lieve lust is. Maar nog steeds geen stapjes alleen. Hoewel hij intussen wel aan de hand wil stappen. Als hij in een goede bui is. En er het nut van inziet. Daar zit een willetje in, hoor, in mijn (voorlopig nog) jongste...

35 weken

2011-09-13T13:17:00.002+02:00

35 weken ver zijn we nu. Het einde komt stilaan in zicht. Vandaag nog eens op controle geweest en zoals het er nu uitziet, zal Kleine Sprot met zijn huidige 2,400 kg de kleinste van mijn drie nazaatjes worden. Veel zegt zo'n schatting natuurlijk niet, want Kleine Man werd drie dagen voor zijn geboorte nog bijna 800 gram lichter geschat en Kleine Pruts was bij zijn geboorte een kleintje en nu een rasechte dikbil. Maar goed, voorlopig is Kleine Sprot dus aan de kleinere kant, maar hij groeit vlotjes verder, volgt zijn curve, beweegt als een professionele voetballer en heeft nog zeeën van vruchtwater waaraan hij zich tegoed kan doen. Hoewel hij al redelijk laag zit, wijst niets erop dat de bevalling al op stapel staat. En gelukkig maar, want met de voorbereidingen staan we nog steeds even ver als pakweg drie weken geleden. Nergens dus. Nee, da's niet waar: ik liet vanmorgen de papieren voor kraamgeld en toestanden invullen door de gynaecoloog. En ik begon bescheiden aan de voorbereidingen voor de kaartjes. Maar Kleine Sprot blijft dus best nog even zitten waar ie zit.

Ikzelf was trouwens een halve kilo afgevallen in vergelijking met twee weken geleden. Zodat de kiloteller hier op +5,5 kg staat. Da's niks, daar hoeft u geen zwangerschapsdeskundige voor te zijn. Het feit dat ik mijn twee koters nog steeds met de bakfiets naar school/de onthaalmoeder doe en nauwelijks een moment rust heb, zal daar wel een rol in spelen. Maar al bij al voel ik me nog goed, dus geen reden tot ongerustheid.

En zo kunnen we dus stilaan beginnen af te tellen. Of ik zenuwachtig ben? Hoegenaamd niet. Behalve dan misschien omdat er nog zoveel moet gedaan worden. Maar voor de bevalling? Nope. Ik weet dat bevallen niet aangenaam is. Maar Kleine Sprot zit erin en moet er uit. One way or another. We zien wel. De gynaecoloog drukte me overigens op het hart om zeker niet te lang te wachten als ik weeën krijg. Ten eerste omdat Kleine Sprot aan de kleinere kant is en ten tweede omdat het al nummer drie is. Kwestie van niet te bevallen in de auto. Stel je voor. Dat is echt mijn grootste nachtmerrie: niet tijdig in het ziekenhuis geraken. Langs de kant van de weg moeten bevallen. Helemaal alleen. Met Grote Man volledig in paniek wellicht. Man, daar word ik toch wel een beetje zenuwachtig, zeker!?

Twee zotte clowns

2011-09-09T08:43:00.005+02:00

Een goeie week ver is het nieuwe schooljaar nu en de balans is ronduit positief. Dag 1 was hij dolenthousiast, omdat hij simpelweg nog niet wist wat hem te wachten stond. Dag 2 en 3 keek ik bij het afscheid nemen aan tegen een beteuterd gezichtje en een vervaarlijk trillende onderlip. Maar sinds dag 4 is het tij gekeerd. Hij zet kordaat zijn boekentasje in de kast van "Muf Ann", hangt zijn jasje aan zijn eigen kapstokje, geeft me een kus en een handje en huppelt de klas in. Als ik geluk heb, kan er nog net een "dada, moeke!" af, zo'n beetje zwaaiend over zijn schouder. Alles aan Kleine Man straalt uit dat hij het wel leuk vindt, dat hij weet wat er hem te wachten staat en dat ik hem in de namiddag terug kom ophalen.

Mijn twee ventjes zijn sinds deze week ook hele dagen weg. Tot nu toe ging ik ze allebei 's middags ophalen, de ene bij de onthaalmoeder, de andere op school. Maar omdat dit in mijn toestand niet meer doenbaar is en ik anders de hele dag door enkel voor taxi speel, blijven ze 's middags waar ze zijn. Om half 4 ga ik Kleine Man ophalen op school, daarna rijden we door naar de onthaalmoeder om Kleine Pruts te gaan halen. En allebei doen ze dat perfect. Geen gedoe, geen gezeur, geen aanpassingsproblemen. Ik heb twee flinke kinders (zei ze niet geheel zonder trots - en opluchting).

Tot slot nog twee fotootjes van mijn zotte clowns. Want dat zijn ze wel. Kleine Man heeft niet liever dan dat er foto's genomen worden, waarop hij dan de zotste koppen trekt. Kleine Pruts klimt de laatste tijd overal op en over. Gisteren trof ik hem rechtstaand bovenop het toilet aan. Maar stappen, ho maar! Klimmen: graag! Stappen: zijdegijzot?

Hier ziet u Kleine Man met zijn charmantste "glimlach". En met een nieuw truitje dat ik gisteren op een dik uurtje in elkaar stikte. Het is een patroon uit een Ottobre van vorig jaar, dat ik wat aanpaste. Een poepsimpel raglantruitje waar je alle kanten mee uitkunt. Ik maakte er intussen al 3: het eerste bleek te klein voor Kleine Man en is nu dus voor Kleine Pruts, het tweede paste mijn oudste al beter en het derde (op de foto) is gemaakt van stof die ik bestelde bij Koekepeertje.

En dan hier de charmantste glimlach van mijn jongste. Net na het ontbijt.

Een mannencrèche

2011-09-05T12:44:00.002+02:00

Ik lees net in de krant dat Ikea in Australië experimenteert met een "crèche voor mannen". Terwijl hun vrouwen zich vrolijk een weg banen tussen de zetels en tafels, kunnen de shoppingschuwe mannen zich lekker vermaken in het mannenhoekje. Wellicht gepositioneerd naast het ballenbad met de kinderen ofzo.
Dat vind ik nu eens een topidee, zie! Dat zouden ze hier in den Ikea ook moeten invoeren. Er is namelijk niks nefaster voor Grote Man zijn humeur dan de uitspraak: "we moeten zaterdag eens langs bij den Ikea voor ... (vul zelf maar aan, Ikea verkoopt àlles)". Een absolute hartsgrondige bloedhekel heeft hij aan winkelen bij Ikea.
Ik moet zeggen, voor mij is dat zo goed als een toeristisch uitstapje. Ik doe dat graag, naar den Ikea gaan. Goed, er naartoe rijden is een verschrikking. Parkeerplaats vinden als je niet stipt op het openingsuur komt, ook. Maar in Ikea zelf? Het paradijs! Echt, da's een van mijn hobby's. Ik kijk al uit naar het moment waarop we een nieuwe sofa nodig hebben. Niet omdat de sofa's bij Ikea zo subliem zijn, maar omdat ik het leuk vind om bij Ikea een sofa te zoeken. Om op alle modellen eens te gaan zitten, mijn poep wat heen en weer te wriemelen om te zien of de zetel erbij past, enfin, u kent dat wel. Onlangs kocht ik er nog een bed voor Kleine Man. Voor 50 euro. Allez mannekes, een eenpersoonsbed voor 50 euro, daar kunt ge toch niet voor sukkelen? En dan beddengoed! Als je daar je goesting niet vindt, waar dan wel??? Onze vorige keuken komt van bij Ikea. Niks slechts van te zeggen! Als we (ooit) terug geld hebben, zetten we hier in ons nieuwe huis ook een Ikea-keuken. Gegarandeerd. Oké, de helft van Vlaanderen heeft dan wel dezelfde eenheidsworstinrichting, maar het is een zeurpiet die zich daar iets van aantrekt!

Maar Grote Man slaat dus groen en blauw uit bij de gedàchte aan Ikea. Die loopt dan wat te drentelen achter mij aan, zeurend en zuchtend en klagend over mijn enthousiasme, waardoor ik hem constant ergens kwijtspeel en tussen garderobekasten moet slalommen om hem terug te vinden.

Dus, beste Ikea, ga gerust uw gang met die mannencrèche! En in ruil voor deze gratis topreclame mag u mij altijd een waardebon schenken! Ik kom hem met alle plezier inruilen!

2 september

2011-09-02T08:44:00.003+02:00

Op twee september had het enthousiasme al plaatsgemaakt voor een beteuterd gezichtje bij het afscheid nemen. Toen hij opstond, vroeg hij nog hoopvol of hij vandaag weer naar school mocht, maar aan de deur van de klas heb ik het na een dikke knuffel en kus kort gemaakt, want anders zou het zijn uitgedraaid op een serieus drama. Compleet met een kindje dat je van je been moet schudden enzo.

Maar met alle schooltoestanden - overigens stap 2 in onze Grote Veranderingen - zou een mens nog vergeten dat ik hier nog 2 (naar boven afgerond) andere kinderen heb. Hoe is het met de rest van mijn nazaatjes?
Kleine Pruts is nog steeds de definitie zelve van gemakzucht. Het kind krijst en brult alsof hij gefolterd wordt wanneer je hem wil laten stappen. Pas op, hij kan het, hoor, want geef hem een salontafel, een stoel of een loopautootje en hij dartelt vrolijk de hele woonkamer door. Maar wee je gebeente, en dan vooral je oren, als je hem "op commando" wil laten stappen. Dan ontketent hij al zijn duivels, laat hij zich koppig hangen en trekt hij zijn benen op. Eten is ook nog steeds een duffe miserie. Kleine Man kon op zijn eerste verjaardag keurig eten met een lepel en een vorkje, zijn kleine broer smeert nog steeds alles tegendraads in zijn haar en wordt liever gevoederd als een verstoten lammetje. Een lepel dient enkel om nijdig weg te gooien. Of om mee in zijn bord te trommelen.
Het enige punt waarop hij voor staat op zijn broer, is zijn taalvaardigheid. Waar mijn oudste pas kort voor zijn tweede verjaardag deftige pogingen begon te ondernemen om woordjes te produceren, gebruikt mijn voorlopig jongste nu al een aantal woordjes. Ba(l), wf (inderdaad, zonder klinkers) voor een hond enzo.

En dan is er nog nummertje drie, oftewel Kleine Sprot. Twee kilo intussen, 42 cm groot en een echte voetballer in spe, lijkt het wel. Vorige week wilde de gyn nog een 3D-fotootje maken om aan Kleine Man te laten zien, maar Kleine Sprot wilde geen halve seconde stilliggen. De beelden op het scherm leken daardoor eerder op een horrorfilm, met voorbijkronkelende armen, benen en navelstrengonderdelen. De 3D-foto hebben we dus maar achterwege gelaten. Anders zou Kleine Man er wellicht al voor de geboorte een trauma aan hebben overgehouden.
Wat mezelf betreft: het begint zwaar te worden. Niet letterlijk, want bij mij zijn er nog maar een kleine 6 kilo bij. Maar die dikke buik begint serieus in de weg te zitten in de dagelijkse zorg voor mijn twee andere koters. Me omdraaien in bed is een ware opgave, het maagzuur lijkt vaker in mijn slokdarm dan in mijn maag te zitten en ik ben blij dat ik toch behoorlijk lenig ben, want anders zou ik iemand moeten inhuren om mijn schoenen te knopen.

Met de voorbereidingen is het trouwens ook heel erg droevig gesteld. Nog letterlijk NIKS is er geregeld. De kaartjes en doopsuiker doen we zelf, maar voorlopig ligt alles nog gewoon in de zak te wachten tot ik eens tijd vind om eraan te beginnen. Qua papieren is er ook nog niks in orde; meer nog: ik heb ze na de verhuis nog niet eens teruggevonden. Ach ja, we hebben nog een paar weken.

Zo, nu bent u weer mee met de laatste nieuwsjes hier ten huize Moeders Mooiste.

U moet het met weinig stellen

2011-09-01T19:21:00.004+02:00

Geen heel verslag hier van de eerste schooldag van Kleine Man. Geen uitgebreid relaas over hoe hij de hele ochtend vol spanning uitkeek naar school, hoe hij enthousiast de klas in holde, hoe we hem moesten terugroepen om nog een kusje te geven en hoe hij zich daarna op een mand speelgoed stortte en niet meer omkeek, zodat wij dan maar stilletjes afdropen. U moet het stellen met een foto van mijn grote vent, klaar om te vertrekken:

31 augustus

2011-08-31T14:56:00.002+02:00

Ik wil de grote meute met berichtentitels à la "1 september" voor zijn, en dus voilà: mijn titel luidt "31 augustus". Want jawel, ook mijn oudste gaat morgen voor het eerst naar school. Met een nieuw boekentasje en al. Morgen en overmorgen gaat hij maar halve dagen, zodat hij een beetje kan wennen, maar vanaf volgende week is het "voor echt". Compleet met boterhammendoos en drinkfles.
Hij heeft het erop, hoor. Al een hele week vraagt hij bij het opstaan vol verwachting: "Kleine Man school?" (of iets wat daarvoor moet doorgaan in zijn taaltje). Dat is ook niet verwonderlijk. Toen we maandag naar de openklasdag gingen, had hij een héééél klasje propvol speelgoed voor zich alleen. Om maar te zwijgen van die speelhuisjes op de speelplaats! Of die groene tractor op het gras! Het kind is ervan overtuigd dat "school" en "speelparadijs" synoniemen zijn. Eens benieuwd welk gezicht hij zal trekken wanneer blijkt dat hij naar "Muf An" (Juf Ann) moet luisteren, dat hij het speelgoed moet delen met - voorlopig - 20 andere kindjes en dat hij niet zomaar op tractors en in speelhuisjes mag kruipen...

Morgen gaat mijn oudste al naar school, zeg. Tssss.....

Het is gelukt!

2011-08-16T09:38:00.004+02:00

Lieve lezertjes, het is gelukt! We zijn verhuisd, we hebben het overleefd en samen met ons ook onze hele inboedel, op twee glazen na. Alle dozen zijn uitgepakt, die ene verloren doos vol schoenen is uiteindelijk ook weer boven water gekomen en iedereen lijkt hier stilletjes aan zijn draai te vinden.
We maakten hier trouwens meteen onze entrée, toen vrijdagavond om half negen de brandweer stopte met volledig uitgeruste brandweerwagen en een team van zo'n man of zeven. We zaten namelijk met een wespennest. Ik had dat gemeld en had verwacht dat ze me zouden opbellen om een afspraak te maken. We rolden dus bijna uit de zetel van het verschieten toen ze hier bij valavond plots stonden met zwaailichten en veel vertoon. Maar de wespen zijn weg en wij opgelucht.
Ook de kinders lijken hier prima te aarden. Kleine Man slaapt nu in een groot bed, waar hij overigens supertrots op is, en zoals het grote jongens betaamt, vertikt hij het nu om nog op zijn babypotje te gaan: hij moet en zal pipi en kaka doen op de grote wc (met een verkleinbril weliswaar).
Sinds een half uurtje zijn we ook niet meer afgesloten van de virtuele buitenwereld. Na vijf dagen zonder tv, telefoon en internet kunnen we nu weer volop de virtuele snelweg naar het wereldwijde web op. Wat een verademing! Het is erg om vast te stellen hoezeer surfen en tv kijken onderdeel zijn van ons dagelijkse leven, maar ik ben dolblij dat ik nu weer mijn mails kan checken, mijn ronde doen op het internet en 's avonds in de zetel neerploffen voor een of ander idioot programma.
We maakten dit weekend ook nader kennis met onze nieuwe buren. De voorbije weken hadden we al eens gebabbeld aan de deur, maar aangezien we zijn verhuisd naar een piepklein straatje met amper 12 huisjes, is een goede burenrelatie toch mooi meegenomen en dus nodigden we onze naaste buren uit voor een hapje en een drankje. Aan de ene kant worden we geflankeerd door een koppel met een dochter van zo'n jaar of 13 en een eigen paard waar Kleine Man zwaar van onder de indruk was toen het plots in de voortuin stond, aan de andere kant woont een praatgraag lesbisch koppel met drie kinderen, dat ons meteen inlichtte over hun hele voorgeschiedenis.
En zo kunnen we dus beginnen aan ons nieuwe leven. De eerste horde, namelijk de verhuis, is genomen. De tweede volgt binnen twee weken, wanneer onze oudste kwartel aan zijn schoolcarrière begint, en daarna volgt midden oktober onze derde spruit. We gaan ervoor!

Vooruit met de geit!

2011-08-09T08:23:00.003+02:00

Moeders Mooiste, wat zitte gij daar verdorie aan uwe computer te doen terwijl er nog zoveel rommel moet worden ingepakt/weggegooid???!!!

Awel, een poging te doen om wakker te worden na een halve slapeloze nacht door het opborrelende maagzuur en de rusteloze benen. En moed te verzamelen om er weer in te vliegen. Dat is een van de symptomen de laatste dagen. Symptomen van een nakende crash. Iedere dag moet ik mezelf meer en meer oppeppen om er weer aan te beginnen.
Gelukkig ken ik mezelf en mijn lijf na 30 jaar (naar beneden afgerond) goed genoeg om te weten wanneer ik even moet gaan zitten en de boel de boel laten. En gelukkig is het mijn derde zwangerschap, waardoor ik ook de alarmkreten van mijn zwangere buik herken. Maar het blijft zwaar. Ik geef het grif toe: ik had het onderschat, die hele verhuis met een zwangere buik.

Maar bon, genoeg geklaagd. Vooruit met die geit! En avant!

Vorderingen

2011-08-05T16:59:00.002+02:00

Er werden hier de voorbije dagen weer enkele vorderingen geboekt.

Kleine Man is middagdutloos. Hij reclameerde al een tijdje telkens ik hem 's middags in bed placeerde en viel pas na zo'n uurtje geroep en getier in slaap. Dus sinds begin deze week mag hij mij in de namiddag "helpen" met inpakken en poetsen in het nieuwe "uisje".

Kleine Man moest deze week ook voor de laatste keer naar Kind & Gezin. 13,400 kg en 95 cm, een vlotte babbel (eens hij ontdooid was) en perfect in staat zijn mannetje te staan en zijn plan te trekken. Klaar voor school dus op 1 september.

Kleine Pruts wandelt nu vlotjes de woonkamer door, achter een loopautootje of desnoods een stoeltje. Wanneer hij daarbij toegejuicht wordt, is zijn plezier des te groter.

Nog exact één week en dan verhuizen we. Ons nieuwe huisje is al wat opgefrist, gepoetst en voorzien van een nieuw likje verf, in ons oude huisje is al zowat 70% van de spullen ingepakt en alvast naar het nieuwe adres getransporteerd.

Door al dat gepak en gepoets is mijn kaars stilaan opgebrand. Het verhuisconcept eist duidelijk zijn tol en mijn bijna zeven maanden zwangere lijf begint te protesteren in de vorm van rugpijn, futloosheid en zeurende vermoeidheid. Dit weekend doe ik het dus wat kalmer aan, zodat ik de eigenlijke verhuisdag nog haal.

Ziezo, nu bent u ook alweer mee met de laatste nieuwsjes ten huize Moeders Mooiste. Laat het weekend nu maar beginnen!

Nog eens een Vreemde Vondst

2011-08-02T08:07:00.002+02:00

Ik heb nog een item voor u in de rubriek Vreemde Vondsten op Gekke Plekken: Kleine Pruts op de derde sport van een trapladder.
Het kind heeft nog geen stap op eigen benen gezet, maar waagt zich dus al wel aan ladders beklimmen. Geen foto van deze Vreemde Vondst, want ik moest mij te zeer haasten om hem eraf te plukken voor de zwaartekracht zijn werk deed terwijl hij nog een sport hoger probeerde te geraken.
Eigenlijk ben ik hier trouwens een héél klein beetje aan het liegen: Kleine Pruts heeft wel al een stap op eigen benen gezet. Twee zelfs. Achter elkaar. Hij had zich opgetrokken aan het wandelautootje en toen dat wagentje door de zijwaartse druk begon verder te rijden, moest mijn jongste kiezen tussen languit op zijn neus landen en zijn voetjes verzetten. Hij koos het laatste. En zette twee onhandige stapjes. Het is een begin, nietwaar?

Wat u nog niet wist

2011-08-01T09:57:00.002+02:00

Wat u nog niet wist:

- Enige tijd geleden kochten we dan toch een tweedehandse Babboe Big. Na mijn eerste doodsangsten op het ding en de schrik om bij iedere bobbel en bocht in de weg te verongelukken (een bakfiets rijdt immers niet zoals een gewone fiets!), lukt het nu vlotjes en rijd ik gezwind rond met mijn twee kleinmannen én de hond in de bak. En alle drie vinden ze het geweldig.

- Sinds vorige week zijn wij grootgrondbezitters. 't Is te zeggen, zoveel grond is het nu ook weer niet. Maar we zijn wel de officiële eigenaars van twee huizen. Vorige week tekenden we immers de akte van ons nieuwe huis. Financieel gezien is dat geen ideale situatie, maar het is gelukkig maar tijdelijk. Binnen een maand of twee wordt de akte van ons oude huisje verleden. En nu pendel ik dus heen en weer tussen oud en nieuw. In de voormiddag spendeer ik mijn tijd tussen verhuisdozen en vuilzakken, in de namiddag laad ik mijn koters en hond in de bakfiets en leg ik me toe op het opfrissen van onze nieuwe woonst. Grote veranderingswerken zijn omwille van 1) een dikke buik, 2) Kleine Man die op 1 september zijn schoolcarrière aanvat en 3) een nieuwe baby in het verschiet, voor volgend jaar.

- Opa en Oma aka mijn ouders hebben een nieuw hondje. Kleine Man is waanzinnig enthousiast en zou het beestje kaal aaien. Hopelijk worden dat dikke vriendjes. Kleine Pruts moet er voorlopig weinig van weten. Terwijl het hondje net heel geïnteresseerd is in hem.

- Bijna 29 weken zwanger en nog maar 4 extra kilo's op de teller. Voorgaande puntjes zijn daar natuurlijk niet vreemd aan. Kleine Sprot doet het perfect en ook ikzelf ben in blakende gezondheid.

Zo, dat weet u ook alweer.

Ze werken!

2011-07-25T08:05:00.003+02:00

Hallelujah, Kleine Pruts heeft eindelijk het nut ingezien van die twee boomstammetjes die onderaan zijn lijfje bungelen. Zijn beentjes werken dus toch! Het heeft wat geduurd, maar nu snapt hij ein-de-lijk waarvoor zijn voeten en benen dienen. Namelijk om rechtop te staan. En ze worden nu ook intensief gebruikt. Hij trekt zich overal aan recht: aan de tafel, aan stoelen, aan zijn bedrand, aan lichaamsdelen (bij momenten heel pijnlijk - denk tepels en oren), enfin aan alles binnen handbereik. Hij kruipt ook overal op en over en dit weekend zat hij minstens een half uur op Kleine Man zijn potje als was het een troon. Hij klautert nu ook gezwind trapjes op, wasmanden in en uit, over de hond en alles wat een beetje hoogteverschil geeft. Maar let op! We mogen hem niet helpen. Hij doet het alleen als hij het alleen mag doen. We mogen hem bijvoorbeeld niet achter zijn loopwagentje zetten, want dan trekt hij nog steeds zijn beentjes in. Maar hij is dus eindelijk in gang geschoten. Gelukkig, want ik begon te vrezen dat hij niet zou kunnen lopen tegen dat Kleine Sprot wordt geboren, maar als hij deze tendens voortzet, lijkt zelf stappen tegen oktober me nog haalbaar.

Als toemaatje nog een fotootje van mijn twee schurkjes.

Ja, dat ziet u goed: ze zitten in de hondenmand. Dat is tegenwoordig het buitenverblijf van Kleine Pruts. De hond wordt er meedogenloos uit verjaagd en de mand ingepalmd. En als Kleine Pruts erin zit, wil Kleine Man er ook in. En dan wordt er wat ruzie gemaakt over benen die in de weg zitten, autootjes die afgepakt worden en mandingangen die worden geblokkeerd. Het zijn kadees, mijn twee ventjes.

Hongerend wachten

2011-07-22T15:31:00.003+02:00

Waarmee spendeerde ik mijn voormiddag vandaag? Met wachten. En honger lijden. En met gaatjes in mij te laten prikken. Leuk, leuk, leuk.

Het zit zo. Ik moest nog altijd een suikertest doen. De gynaecoloog had gezegd "voor de volgende afspraak". En aangezien die volgende week is, moest ik daar toch dringend eens werk van maken. Ik dus naar het ziekenhuis. Helaas zijn de regels voor de suikertest sinds kort veranderd. Want het aantal zwangerschapsdiabetici in België lag opmerkelijk lager dan in de ons omringende langen. Naar het schijnt. Ik zeg u ook maar wat de gynaecoloog mij vertelde. En dat ligt niet aan het feit dat we hier minder gevoelig zijn voor zwangerschapssuiker, maar aan de tests. En dus veranderden ze de regels maar. Waar je vroeger bloed moest laten nemen, wat suikerwater drinken en dan een uurtje wachten voor de volgende prik, moet je nu binnenkomen, bloed laten nemen, véél meer van dat vieze suikergoedje drinken, een uur wachten, weer bloed laten nemen, weer een uur wachten en weer laten prikken. En dat allemaal volledig nuchter. En zonder in die twee uur gezellig je boodschappen te gaan doen of winkeltjes te gaan kijken, want dan verbruik je te veel suiker.
U raadt het al: na afloop was ik niet alleen drie gaatjes in mijn armen rijker, maar ik scheurde ook nog eens van de razende honger. In die mate zelfs dat ik onderweg naar huis een appelflauwte kreeg, met zweetuitbarstingen, knikkende knieën en trillende vingers tot gevolg. Terug thuis stortte ik me dan ook op een grote bokkenpoot propvol crème au beurre, die ik naar binnen schrokte als ware ik een varken, gevolgd door twee croissants met véél choco (want ik had suiker nodig, zelfs na dat suikerwater in het ziekenhuis), en nog eens twee boterhammen. Gezond kan dat echt niet zijn, als u het mij vraagt.
Maar dat hebben we nu toch ook weer gehad. En nog voor de volgende afspraak.

Ottefok

2011-07-18T07:57:00.002+02:00

Zaterdagmiddag, we zitten aan tafel te eten. De radio staat op MNM, het is een of ander dancerig nummer waar heel vaak "What the fuck" in wordt gezegd. We zijn niet echt aan het luisteren, maar zitten te lachen met Kleine Pruts die vrolijk meewiebelt met de muziek en met zijn handjes zwaait. Tot uit de richting van Kleine Man een uitbundig "Ottefok" weerklinkt.

Misschien toch iets vaker naar Radio 1 luisteren...

Een aangeklede glasbak

2011-07-13T08:34:00.002+02:00

Wat is het enige juiste antwoord op de vraag: "Wil jij mijn getuige zijn op mijn huwelijk?". "Ja, natuurlijk! Wat een eer!". Toch? Toen ik gisteren telefoon kreeg van een vriendin die me exact die vraag stelde, antwoordde ik dus: "Ja, natuurlijk! Wat een eer!".
Pas achteraf begon ik na te denken. Het huwelijk is op 10 september. Wanneer ik de afmetingen begin te krijgen van een gemiddelde glasbak. Een glasbak met onbestaande enkels weliswaar en olifantenknieën. Want, pas op, dit is mijn derde zwangerschap, ik spreek uit ervaring. Toen rees de onvermijdelijke vraag die iedere vrouw - zwanger of niet - zich stelt op zo'n moment: wat moet ik aandoen? Gevolgd door de wanhopige uitroep waar iedere man een gloedhekel aan heeft: ik heb niks om aan te dooooeeeen! Wat in mijn geval nog klopt ook. Ik heb écht niks om aan te doen. Tenzij een joggingbroek en sportschoenen zijn toegelaten in de suite. Wat ik ten zeerste betwijfel trouwens. U kunt zich voorstellen dat mijn enthousiasme meteen al wat bekoelde.
Maar bon, ik vatte de zwangere koe bij de hoorns en begon wat rond te surfen op het wereldwijde web, met als zoektermen "feestelijke zwangerschapskledij". Want het zijn immers nog solden. En na wat zoeken vond ik uiteindelijk op Neufmoisbelle nog een simpel maar elegant zwart kleedje dat ik - niet onbelangrijk - mits wat verstellingen achteraf misschien ook nog zal kunnen dragen. Nu alleen nog afwachten hoe het ding er in het echt zal uitzien.
Dan restte me nog het schoenenprobleem. Ik heb hier wel enkele elegante prinsesseschoentjes, zoals Grote Man ze steevast noemt. In normale omstandigheden al niet geschikt voor meer dan in- en uit de auto stappen en neerzitten, dus ik maak me geen illusies dat mijn acht maanden zwangere klompvoeten er in september nog zullen in passen. Misschien is het dus geen slecht idee om een dezer snel nog eens te gaan profiteren van de soldenprijzen in de schoenwinkel. Mijn voorlopige gedacht zijn enkellaarsjes met een bescheiden hak: redelijk comfortabel en redelijk doenbaar onder een kleed.
Dus, lieve mensen uit de streek rond Gent: als u ergens in september eens een aangeklede glasbak met enkellaarsjes wil aanschouwen, dan kunt u mij altijd contacteren voor de precieze gegevens van de Grote Dag!

Een nieuwe hobby

2011-07-11T08:55:00.003+02:00

Ik heb een nieuwe hobby. Nee, geen actieve. Niet van de soort waar je van gaat zweten of waar je een killer body van krijgt. In dat opzicht hoort mijn hobby eerder thuis in de categorie van darts en kaarten. Mijn nieuwe hobby is tweedehandssites afschuimen. Op zoek naar interessante koopjes. En er dan op bieden. Toftoftof! Het begon allemaal met onze beslissing om een bakfiets te kopen. Waarom niet eerst eens kijken wat het wereldwijde web te bieden had? Voorlopig nog niks, want de twee bakfietsen die mijn aandacht trokken, bleken al verkocht te zijn. Maar intussen was ik ook verkocht. Aan www.2dehands.be, www.kapazaa.be en www.koopjeskrant.be. Niet dat ik zoveel nodig heb, hoor. Je huis vlak voor een verhuis volstouwen met tweedehandsspullen is bovendien niet zo'n verstandig idee. Maar 't is het zoeken op zich. Ik zocht dus naar bakfietsen. En kloostertafels. Want ik zou ooit misschien je weet maar nooit wel graag zo'n lekker oude, lange, gezellige kloostertafel willen hebben. Met banken in plaats van stoelen. En in mijn zoektocht kwam ik dan terecht bij iemand die tafels maakt van gebruikt steigerhout. Vind ik ook helemaal gewéééldig. En ouderwetse prentjes en postkaarten. Ook een massa van te vinden op tweehandssites. En blikken dozen. Te gek. Enfin, u begrijpt het al: ik ploos (pluisde?) zowat alle categorieën uit. En amuseerde me kostelijk. Zonder een cent uit te geven. Niet alleen een kinderhand is gauw gevuld, zo blijkt. Dus als u nog leuke tweedehandssites kent, mag u me die altijd laten weten! Misschien vind ik er wel iets op wat ik misschien ooit je weet maar nooit wil kopen.

In gang

2011-07-11T08:05:00.003+02:00

En plots schieten ze allebei in gang, mijn twee kotertjes.

Kleine Pruts heeft blijkbaar plots beseft dat hij beentjes heeft en probeert ze al eens uit. Maar alleen als hij er écht het nut van inziet. Bijvoorbeeld om zich recht te trekken aan de zetel om een autootje van Kleine Man die in de zetel zit, af te pakken. Daarnaast begrijpt hij plots weer heel wat meer. Getuige daarvan was zijn onhandige klapklapklap in de handjes toen ik "Bravo, wat flink!" zei.

Kleine Man, mijn verstokte tutteraar, is dan weer tutloos. Onttutterd. Gedetutterd. Volledig per ongeluk eigenlijk. U moet weten, Kleine Man heeft zich de laatste tijd ontwikkeld tot een enthousiaste hamsteraar als hij moet gaan slapen. Het is een wonder dat hij überhaupt nog in zijn bed geraakt, tussen al zijn speelgoed. Bij de vaste bedbewoners horen drie beertjes, een olifant, een vogeltje, een krokodil, een schildpad en een (grote) haan. Dan zijn er nog de wisselende residents, zoals daar zijnde een aantal boekjes en een vuilniswagen. Vrijdagavond was hij zo druk in de weer met zijn bedgenoten dat hij helemaal vergat om naar zijn tut te vragen. Pas een uur later viel mijne frank dat zijn tut nog in de keuken lag. En ook de volgende dag ontsnapte het kleinood aan zijn aandacht. 's Avonds echter viel zijn oog erop en moest de tut natuurlijk mee, maar na het bad liet ik het ding onopvallend verdwijnen, en stelde voor om een aantal boekjes te gaan kiezen zodat hij in zijn bedje nog wat kon "lezen". In plaats van een drama te maken over zijn tut, holde hij enthousiast naar het boekenrekje, koos zes (6!) boeken uit die allemaal mee in bed mochten en werd er met geen woord meer over die eens zo geliefde tut gesproken.

Wat worden ze allebei toch zo snel groot. Kleine Pruts begint een echt peutertje te worden. Met een geheel eigen - en sterk! - willetje en propvol deugnieterij. Kleine Man van zijn kant lijkt helemaal klaar voor school. Volledig uit de pampers (ook 's nachts) en met een woordenschat die iedere dag aangroeit.

En zo zitten we binnen pakweg drie maanden met een echt kleutertje, een echt peutertje en als alles goed gaat (schietgebedje) een echte baby. Spannend.

Hoe zit dat eigenlijk met Kleine Pruts?

2011-07-07T08:00:00.003+02:00

Al van bij zijn geboorte werd duidelijk dat Kleine Pruts een pak heviger en opvliegender is dan zijn grote broer. Wij waren er dan ook rotsvast van overtuigd dat hij sneller in zijn ontwikkeling zou zijn dan Kleine Man.

Mis poes! Intussen lijkt Kleine Pruts nóg gemakzuchtiger te zijn dan onze eerstgeborene. Hij gaat duidelijk uit van de stelregel "ze doen dat wel voor mij en da's veel gemakkelijker". Enkele weken geleden stond hij mooi recht op zijn beentjes. Nu weigert hij pertinent om op zijn voeten te staan. Als je hem wil rechtop zetten, trekt hij gewoon zijn beentjes in. Terwijl Kleine Man al met een lepeltje at toen hij één jaar was, gebruikt Kleine Pruts dat keukengerei enkel om mee te zwaaien. Geen haar op zijn hoofd dat eraan denkt om ook maar eens een schuchtere poging te doen om dat ding te gebruiken waarvoor het dient.
De enige vooruitgang die hij heeft geboekt, is zelf gaan rechtzitten als hij ligt. Hem op zijn buik leggen om hem alsnog aan het kruipen te krijgen is nu dus ook een maat voor niets. Hij wriemelt zich gewoon rechtop en schuifelt verder op zijn poep.
Voorts heeft hij ook last van verlatingsangst. Als Kleine Man pipi heeft gedaan op het potje en ik even naar de aanpalende kamer loop om het potje uit de kappen, begint onze kleinste te krijsen als een speenvarken omdat hij denkt dat ik hem achterlaat. Terwijl het zou volstaan om even naar de deuropening te schuifelen en zijn hoofd om de deuropening te steken om mij te zien.
Hij krijst trouwens ook voor het minste wat hem niet aanstaat. Boterhammetje op en zin in meer? Gekrijs. Hij mag niet met de tandenborstel van Kleine Man in zijn mond zitten? Gekrijs. Propere pamper aandoen maar geen zin om stil te liggen? Gekrijs. In bad gaan? Gekrijs. Mond (en gezicht+handen+haar+oren) afvegen na het eten? Gekrijs.

Ja, 't is een hevige, onze Kleine Pruts. Als hij zijn energie nu ook nog eens in stappen of zelfs maar rechtstaan zou steken...

Gelukkig is het niet al kommer en kwel natuurlijk. Meestal is hij een behoorlijk vrolijk ventje. Enthousiast, vaak aan het lachen en blij met - excuseert u mij mijn taalgebruik - een scheet in een fles. En stapelzot van zijn grote broer. Hij aanbidt Kleine Man echt. Kan doodongelukkig zijn wanneer Kleine Man niet met hem wil meespelen. En dolblij wanneer ze samen deugnieterij kunnen uitsteken. Dat gaat nog wat geven in september wanneer Kleine Man naar school gaat en Kleine Pruts alleen naar de onthaalmoeder moet.

Fietskar vs. bakfiets - Deel II

2011-07-06T07:59:00.003+02:00

Dit weekend gingen we dus langs bij de winkel van Fietskarinfo.be. We bekeken alle bakfietsen en de fietskarren die ons interesseerden, en na een gedegen uitleg over alle modellen en opties hakten we de knoop door.

Het wordt dan toch een bakfiets. En wel om een paar redenen:
1. Voor drie kindjes en bij gelegenheid ook wel eens een hond is een bakfiets praktischer.
2. Ik denk dat ik een bakfiets langer zal gebruiken dan een fietskar. De fietskar zou ik wegdoen wanneer minstens twee kindjes kunnen fietsen en ik er maar één meer hoef te transporteren (dat dan in een fietsstoeltje op de gewone fiets kan). Een bakfiets zou ik wellicht houden om boodschappen mee te doen.
3. Een bakfiets is dan misschien logger en minder geschikt voor lange fietstochten (die we toch niet maken), maar het lijkt me veiliger dan een fietskar.
4. Een bakfiets is - denk ik - leuker voor de kinderen zelf.

Dat je de bak van de bakfiets niet kunt losmaken om mee verder te wandelen als buggy, ga ik simpelweg oplossen door een buggy in de bak te leggen. Plaats genoeg!

Dan bleef de vraag welke bakfiets het zou worden. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik echt geen 2000 euro aan zo'n ding wil geven. Je moet toch zo'n 1600 à 1700 euro rekenen voor zo'n bekend merk, en dan heb je nog geen babyschaal en regenhoes. En ja, het is een investering, je hebt je auto minder nodig, maar als ik return on investment wil krijgen, moet ik wellicht twintig jaar lang iedere boodschap met de bakfiets doen voor ik mijn investering heb terugverdiend.
En zo werd ten huize Moeders Mooiste - na làààng en rijp beraad - besloten om te kiezen voor de gulden middenweg, aka de Babboe Big. Die kost 799 euro. Reken daar nog een regenkap en een babystoeltje bij en je komt uit op zo'n 1000 euro.

Nu nog een plekje vinden in ons nieuwe huis waar we dat ding kunnen stallen. Want o ja, dat vertelde ik u nog niet: eind deze maand wordt de akte van ons nieuwe huis getekend. En rond 15 augustus verhuizen we.

"Ik aap"

2011-07-04T10:45:00.002+02:00

Binnen minder dan twee maanden start Kleine Man in de kleuterschool. Hoog tijd dus om hem te leren antwoorden op de vraag "Hoe heet jij/wie ben jij/wat is jouw naam?". Een niet zo eenvoudige opgave, blijkt nu. Vraag mijn oudste naar zijn identiteit, en hij antwoordt gegarandeerd "Ik aap". Ik kan hem geen ongelijk geven, hij is ook een aap, maar ik zou toch willen vermijden dat hij zijn schoolcarrière aftrapt met die reputatie. Ik moest dus "Ik aap" zien om te buigen in iets wat toch enigszins lijkt op zijn naam.

De eerste stap was uitleggen dat hij dan wel een aap mocht zijn, maar dat Kleine Pruts dat ook is, en ergens moet er toch een onderscheid worden gemaakt, nietwaar? Daar was Kleine Man het mee eens. Goed. Ik legde hem dus uit dat hij Aapje Kleine Man was, dat zijn broer Aapje Kleine Pruts is, en dat wij Aapje Moeke en Aapje Vake zijn. Dat leek hij wel te snappen. Het antwoord op de vraag "Wie ben jij?" werd dus "Ik Aap Kleine Man". Na nog wat oefenen slaagt hij er nu in 50% van de gevallen in om de aap achterwege te laten en "Ik Kleine Man" te antwoorden. Of toch iets wat daar een beetje op lijkt, als je weet hoe zijn eigen naam is.

Ik houd mijn hart vast voor de eerste schooldag van mijn Kleine Aap...

Eenmaal, andermaal,...

2011-06-30T14:49:00.002+02:00

Verkocht! Ons huisje, bedoel ik dan. Vanmorgen zetten we onze handtekening onder de compromis.
Ik hoef jullie niet te vertellen wat een opluchting dat is. Het heeft net twee maanden te koop gestaan. Vorige week kwam een jong koppeltje kijken. Enkele dagen later stonden ze er weer met hun ouders, en de volgende dag deden ze een bod.
We zijn er dus vanaf. Het is natuurlijk met gemengde gevoelens dat we hier vertrekken. Per slot van rekening heeft ons huisje alle grote momenten van de voorbije jaren meegemaakt: ons huwelijk, de geboortes van onze twee grootste spruiten,... Maar voor nummer drie is er eenvoudigweg geen plaats, en dus moesten we wel op zoek naar iets groters.

En nu kunnen we dus met een gerust gemoed verhuizen en zonder financiële beslommeringen toeleven naar de geboorte van Kleine Sprot.
Binnen nu en enkele maanden zal zowat ieder aspect van ons leven veranderen: een nieuw huis in een geheel nieuwe buurt, Kleine Man die voor het eerst naar school gaat en Kleine Sprot die de teller hier op 5 gezinsleden brengt. Met een beetje geluk kunnen we ergens halverwege augustus verhuizen, zodat we toch even de tijd hebben om te wennen voor Kleine Man aan zijn schoolcarrière begint en iedereen gesetteld is tegen het moment dat Kleine Sprot zich aandient.

Het worden drukke maanden, maar we kijken er naar uit!

Fietskar vs. bakfiets

2011-06-28T10:25:00.002+02:00

Manmanman, wat is dat toch warm vandaag! Zweet u zich ook ter plekke een kindeken? Ik zit hier echt te plakken en te stinken.

Maar daar wilde ik het niet over hebben.

Vandaag leg ik u een dilemma voor waar ik momenteel mee worstel. Zoals u weet verwelkomen wij hier binnen een kleine vier maanden een nieuw kindeken. En verhuizen we binnen (hopelijk) anderhalve maand. Nu woont onze onthaalmoeder zo'n 50 meter van onze voordeur. Ons nieuwe huis ligt wel even verderaf. Te ver om snelsnel te voet te doen. Bovendien gaat Kleine Man in september naar school, zowat halfweg tussen ons nieuwe huis en de onthaalmoeder. En laat ik nu geen zin hebben om heelder dagen rond te wandelen van en naar onthaalmoeders en kleuterscholen. En zoals u wel weet, passen er op een gemiddelde fiets maar twee kindjes. Een oplossing dringt zich dus op.

Dus: tegenwoordig peins ik me suf over volgende vraag: koop ik een fietskar - zo een karretje dat je achteraan je fiets bevestigt - of een heuse bakfiets? Aan de hand van de voor- en nadelen zal ik u even schetsen hoever ik al sta in mijn besluitvormingsproces.

Bakfiets: voordelen
- de kinderen zitten vooraan, waar je ze in de gaten kunt houden zonder tegen auto's te rijden
- er is in veel modellen plaats voor 4 kinderen (of zelfs de hond)
- je kunt er gemakkelijk ook je wekelijkse boodschappen mee doen (handig aangezien de kleuterschool vlak naast den Delhaize ligt en goed voor de lijn/portemonnee)

Bakfiets: nadelen
- de prijs! Voor een degelijke bakfiets moet je toch al gauw 1500 euro rekenen
- volgens mijn bescheiden mening iets minder geschikt om langere afstanden mee te doen
- de bak hangt vast aan de fiets (zie Fietskar: voordelen)

Fietskar: voordelen
- betaalbaar (we hebben een Croozer voor 2 in gedachten: 399 euro in promotie)
- polyvalent: meestal gemakkelijk aan de fiets te bevestigen en weer los te maken om verder te wandelen met de kar als buggy voor 2
- volgens mijn bescheiden mening iets beter geschikt voor langere afstanden.
- opplooibaar en dus plaatsbesparend weg te bergen of zelfs in de auto te kieperen.

Fietskar: nadelen
- de kinderen zitten achter je, waardoor je je dus moet omdraaien om ze in de gaten te kunnen houden
- minder geschikt om grote boodschappen mee te doen
- de hond kan niet mee

Zo, tot zover ben ik dus al. Wat denken jullie? Fietskar of bakfiets? Want ik raak er maar niet uit. Deze zaterdag hebben we een afspraak in de showroom van fietskarinfo.be in Schoten. Daar hebben ze naar het schijnt zowat alle mogelijke modellen fietskarren en bakfietsen staan en kunnen ze een degelijke uitleg en advies geven, maar als u ervaring hebt met het onderwerp, hoor ik graag uw mening en advies!

Over kindermonden

2011-06-24T15:31:00.004+02:00

De waarheid komt uit een kindermond, zegt het spreekwoord. Bij Kleine Man geldt dit ook voor de waarheid over zichzelf.

Toen ik hem daarstraks ging afhalen bij de onthaalmoeder, vroeg ik - zoals iedere dag - of hij braaf was geweest. Ik geef u even de conversatie mee.

Ik: "Ben jij braaf geweest vandaag, Kleine Man?"
Kleine Man: "Nee, stout!".
Onthaalmoeder: "Hij heeft zijn broer verschillende keren tegen de grond geduwd".
Ik: "Is dat waar? Heb jij Kleine Pruts geduwd???"
Kleine Man: "Ja, boem!"
Ik: "Maar dat is toch niet lief!"
Kleine Man: "Nee, stout."

Eerlijk is hij wel.

Livin' life on the edge...

2011-06-22T10:50:00.002+02:00

Het is woensdag-kindjesdag en op dit eigenste moment is Kleine Man in de keuken bezig. Hij staat op zijn potje aan de pompbak en hij is naar eigen zeggen aan het "afwassen". Ik hoor geplets en geplons, hij amuseert zich hoorbaar kostelijk, maar ik durf niet te gaan kijken naar het resultaat...

Dat noemen ze dus livin' life on the edge.

De kerstman

2011-06-20T07:52:00.005+02:00

Soms maakt mijn oudste toch wel héél vreemde gedachtesprongen. Een voorbeeldje.
Kleine Man deelt zijn bed - behalve met een hele populatie knuffelberen - ook nog met twee tutjes. Een rood en een blauw. Sinds twee dagen is zijn blauwe tut echter spoorloos verdwenen. Grote Man verdacht mij ervan dat ik die weggenomen had, maar ik heb er eerlijk waar echt geen idee van waar het ding naartoe is. Gelukkig maakte Kleine Man er niet echt een probleem van. En vanmorgen kwam hij zelfs helemaal uit zichzelf met volgende theorie op de proppen: de kerstman heeft zijn tut meegenomen. Of om het met zijn woorden te zeggen:

"bauw tut mee hoho"

waarbij

bauw = blauw
tut = tut
mee = mee
hoho = kerstman (want de kerstman zegt natuurlijk "hohoho!").

Inderdaad, in juni, vlak voor de start van de zomer, is de kerstman bij ons binnengebroken en heeft zijn blauwe tut meegenomen. Tja.

Op korte tijd is Kleine Man nu teruggevallen van vier (4!) tutten in zijn bed naar nog maar één exemplaar. Zonder enig probleem eigenlijk. We pakten het dan ook ietwat strategisch aan. Eerst kreeg hij zijn tutjes na het avondeten. Dan mocht hij nog een half uurtje rondlopen met zijn tut alvorens hij naar bed ging. De tutjes in de woonkamer waren echter kapot gebeten en aan de binnenkant beschimmeld, dus die gooide ik weg. De eerste twee dagen protesteerde Kleine Man een beetje toen bleek dat hij tot in de slaapkamer moest wachten op zijn tutjes, maar toen ik hem zijn vieze beschimmelde tutten liet zien, was hij het er roerend mee eens dat die in de vuilbak hoorden. Hij mocht ze er zelf in gooien.
Two down, two to go. De derde tut is er nu dus op zichzelf vantussen gemuisd. En zo blijft er nog maar ééntje over, exclusief om dodo mee te doen. Hij vraagt er na het eten zelfs niet meer om. En voorlopig mag hij die nog even houden. Tot wanneer de kerstman nog eens langskomt en ook de laatste der tutten meeneemt.

Maak je kinderen eens blij met een prul

2011-06-17T09:05:00.002+02:00

Er zijn mensen die denken dat je kinderen moet overladen met dure cadeaus en met bergen speelgoed. Dat is natuurlijk onzin. Iedereen die kinderen heeft, zal wel weten dat een kinderhand heel gauw gevuld is. Gisteren liep Kleine Man een half uur rond met de doos van een speelgoedbal omgekeerd op zijn hoofd. Hij was precies een tempelridder en duidelijk apetrots op zijn nieuwe hoofddeksel. Kleine Pruts amuseerde zich dan weer met een leeg wc-rolletje, dat ik uiteindelijk toch maar afpakte toen het bijna uiteenviel van de kwijl die eraan hing. Kleine Man kan dan weer dolgelukkig zijn met proper beddengoed. Een nieuw (lees: uit de kast gehaald) dekbedovertrekje doet hem jubelen van plezier. Ik bedoel maar... Kinderen zijn met weinig tevreden.
Maar soms mag het dan toch eens wat geld kosten. Ik maakte mijn kroost gisteren blij met een cadeautje dat nog geen 3 euro had gekost. En dat dan ook nog eens nuttig was. Wat ik kocht? Voor allebei een nieuwe tandenborstel.
Nu Kleine Pruts vier tandjes heeft, besloot ik dat het hoog tijd werd om het occasionele poetsbeurtje met een reservetandenborstel van Kleine Man te vervangen door een volwaardige gebitonderhoudsbeurt. Op weg naar Kind & Gezin stopten we dus bij het Kruidvat, alwaar ik een babytandenborstel kocht voor Kleine Pruts en een echte grote-jongenstandenborstel (maar wel met voetjes die ook zuignapjes zijn) voor Kleine Man. Kleine Pruts gelukkig met iets nieuws om in zijn mond te steken, en Kleine Man zo fier als een gieter.
Wat wil een moeder nog meer?

Quality time met Kleine Pruts

2011-06-16T19:10:00.002+02:00

Vandaag bracht ik weer eens wat quality time door met alleen mijn jongste. Hoewel het kind de spuitjes bij Kind & Gezin wellicht niet zal beschouwen als quality time... De Vitabis die hij achteraf kreeg van de meet- en weegmadammen maakte echter weer veel goed. Maar soit, er stond dus een bezoekje bij K&G op het programma. Met zijn bijna 12 kilo en 78 cm hebben we hier een fors kind in huis. Hij vertrok bij zijn geboorte op P25, maar klom op korte tijd naar een constante P75, de curve die hij nu al enkele maanden mooi aanhoudt.
Naast deze medische controle bracht ik de rest van de voormiddag gezellig samen met mijn voorlopig jongste door. We gingen samen tandenborsteltjes kopen, die hij onmiddellijk en met veel smaak helemaal volsabberde, we speelden met alle rommel die hier rondslingert, aten 's middags gezellig samen en genoten allebei van onze one-on-one. Maar toen we om 13 uur grote broer gingen ophalen bij de onthaalmoeder, viel wel op dat ze elkaar toch ook gemist hadden, want ze begonnen onmiddellijk samen te spelen.

Dat samen spelen is een nieuwigheidje van de laatste weken. Ze beginnen duidelijk steeds meer aan elkaar te hebben. Vooral wat deugnieterij betreft. Als het op zotte kuren aankomt, zijn mijn mannen twee handen op één buik. En hoewel ik soms met de handen in het haar zit, is het toch ook geweldig om hen bezig te zien. Het valt op hoe Kleine Pruts opkijkt naar zijn grote broer en steeds zijn goedkeuring zoekt. Op dat vlak kan het twee kanten uit: ofwel zitten ze allebei te schateren als er een bord vol eten tegen de grond gaat, ofwel speelt Kleine Man de rol van de belerende grote broer en zegt hij boos "stout!". Waarna Kleine Pruts er in de meeste gevallen ook mee ophoudt en beteuterd kijkt omdat hij een standje krijgt van zijn broer. Als ik boos kijk, lacht hij me meestal in mijn gezicht uit, maar o wee als zijn broer zijn gedrag afkeurt!

En zo gaat alles hier zijn normale gangetje. Ik heb mijn handen meer dan vol aan mijn twee draken en meestal telt mijn dag te weinig uren, maar ik kijk al uit naar het moment waarop ze met zijn drieën zullen zijn om mijn zenuwen tot het uiterste te drijven!

Nieuwe blogbaby's

2011-06-12T17:05:00.002+02:00

En dan beslissen er plots twee blogmama's dat 10 juni een mooie dag is om te bevallen:

- Jolien kreeg er met Lena een flinke zus bij;
- En Pepijn krijgt het gezelschap van zijn broertje Floris.

Aan alle vier de ouders (en hun familie natuurlijk)een heel dikke proficiat!

Wij gingen deze middag op bezoek bij Marleen en Mario en de kleine Lena. En mijn god, wat is dat toch weer klein, zo'n baby'tje vers uit de buik! Kleine Man en Kleine Pruts waren er natuurlijk ook bij. Aan onze jongste ging het hele babygedoe gewoon voorbij, maar Kleine Man had al de hele voormiddag gevraagd wanneer we nu eindelijk naar de baby gingen kijken. Want hij wilde oefenen (dat had ik hem gisteren namelijk wijsgemaakt). Waar hij bij de geboorte van zijn kleine broertje dat schepseltje nog geen blik waardig gunde, betoonde hij nu wel enige interesse in dat kleine ding. Hij kwam geïnteresseerd kijken, vertelde er even bij dat de baby uit de buik kwam en ging toen verder spelen. Hij mocht Lena ook even aaien, maar dat ging hem toch wat te ver. Maar hij beloofde achteraf wel om moeke te helpen wanneer onze baby uit de buik zal zijn...

Baby-af

2011-06-09T07:51:00.006+02:00

Voilà, ik zit vanaf nu met twee peuters in huis. Enkele fotootjes van het feestvarken (met de nadruk op 'varken')...

Wasdanuweer???

Een boerderij!

Een waterbaan (zonder water uiteraard in de living, maar ook in die toestand leuk om mee te spelen)!

Bij het kiezen van de cadeautjes probeerde ik iets te bedenken wat leuk is voor alle twee (en in de toekomst alle drie). Ik stelde me de vraag: "gaat Kleine Man dit ook nog leuk vinden?". Niet omdat ik per se wilde dat Kleine Man er ook mee moet spelen - hoewel samenspelende kindjes natuurlijk leuk zijn - maar omdat ik er dan zeker van was dat het speelgoed nog enkele jaartjes kan meegaan en niet binnen drie maanden ergens in een hoekje ligt te verkommeren. Mission accomplished! De boerderij is bij allebei een dikke hit, weliswaar op een iets andere manier: Kleine Man speelt met de boerderij als een 2-jarige, Kleine Pruts zit vooral met de boerderijdiertjes in zijn mond. De waterbaan zal super zijn bij mooi weer in de tuin, maar ook nu, in de woonkamer, wordt er duchtig mee gespeeld. De bootjes varen door de droge geulen, worden in de boerderij gestald en de tractor van de boerderij verkende ook al eens het vaarparcours.

Voorts kreeg Kleine Pruts ook nog een ouderwets schommelpaard. De foto's daarvan zijn nog bij Oma en Opa, dus die kan ik u nog niet tonen, maar ik kan u wel verzekeren dat ook Kleine Man er vaak in gezeten heeft, al was het maar omdat Kleine Pruts er dan niet meer in kon. Want ja, samenspelen is leuk, maar er speelt hier ook een gezonde broederjaloezie en alles wat Kleine Pruts in zijn handen (of onder zijn poep) heeft, wil Kleine Man ook hebben.
Van Tante K. kreeg hij blokken die lekker veel lawaai maken als je er mee schudt, en natuurlijk een boekje. Tante K. is bij ons de boekenleverancier. Een hele stapel hebben de mannen nu al, en hoewel Kleine Pruts er vooral ei zo na zijn ogen mee uitmept, is Kleine Man in een periode gekomen waarin hij heel graag in boekjes leest. En ze voorleest aan zijn knuffelberen. Als hij op zijn potje gaat, moet hij er een boekje bij hebben.

En zo is mijn Kleine Pruts nu ook al één jaar oud. En het is eraan te merken! Hij begint zich enorm bewust te worden van zichzelf, weet verdomd goed hoe hij ons rond zijn vingertje moet winden, en begint verdorie veel praat te krijgen. Ik ben met die twee koters nog niet aan mijn nieuwe patatjes, zoveel is duidelijk!

Wat deed u exact een jaar geleden?

2011-06-07T12:39:00.003+02:00

Weet u nog wat u exact een jaar geleden deed? Ik wel. Ik maakte heel het huis van boven naar onder schoon, ik deed de was, ik ging twee keer wandelen met de hond en ik breide een wollen broekje.
's Avonds zat ik ongemakkelijk in de zetel, ging rond 23 u slapen, stond om 24 u weer op, hield Grote Man tegen die op weg was naar zijn bed en belde naar mijn moeder. Om 1 uur 's nachts stapten Grote Man en ik in de auto en reden naar het ziekenhuis.

Morgen wordt mijn Kleine Pruts één jaar. God, wat vliegt de tijd...

Laat ze doen.

2011-06-06T12:10:00.010+02:00

Gisteren zat ik even iets op te zoeken aan de computer. Grote Man zat televisie te kijken. Plots viel het mij op dat het wel érg stil was in de hoek van mijn kroost. Je kijkt om en dan tref je dit aan:

Een ontplofte speelgoedkoffer!

Maar ook twee in stilte samen spelende kindjes, niet vechtend om dit of dat speelgoedje, elkaar niet bijtend of omduwend. Gewoon twee doodbrave broertjes.

Hij zal toch niet zwanger zijn (een donut, een worst en een augurk op één bordje)?

Voorts kreeg ik hier ook een voorsmaakje van mijn toekomst als moeder van drie jongens. Grote Man speelde even een spelletje mee en meteen werd de plastieken leeuw aangevallen en gemolesteerd door de Hulk. Met veel kabaal, gebrul en gebulder erbij...

CMV

2011-06-04T14:47:00.004+02:00

Gisteren had ik weer een afspraakje met Kleine Sprot. En de gynaecoloog, want zonder haar kan ik maar net een hoofdje van een beentje onderscheiden. Maar met Kleine Sprot gaat dus alles picobello. Op 't eerste zicht geen mankementen te zien aan dat kindje. Het groeit goed, is heel beweeglijk en is nog steeds een jongen, jawel. Overduidelijk. Geen twijfelen aan.

Ik zat wel met één klein bekommernisje: een goede vriendin van me, waar ik de voorbije weken toch enkele keren mee had afgesproken, belde me vorige donderdag op om te melden dat ze cmv heeft opgelopen. Het cytomegalovirus. Een grellig ding, hoor, dat cmv. Kan je behoorlijke complicaties van krijgen als je zwanger bent. En misvormingen, blindheid, doofheid en zelfs hersenverkalking bij je kindje. Enfin, genoeg om je ongerust over te maken.

Nu wil het toeval dat de gynaecoloog me bij mijn eerste afspraak vroeg of ik wilde deelnemen aan een studie. Want er bestaat wel degelijk een behandeling die de kans dat je als zwangere cmv doorgeeft aan je ongeboren kindje, verkleint tot 1%. Maar die behandeling kost ettelijke duizenden euro's. Of liever: twee- tot drieduizend euro. Je krijg namelijk twee of drie baxters, die per stuk zo'n duizend euro kosten. En die niet terugbetaald worden. Tenzij je dus meedoet aan die studie, die als doel heeft om de ziekenfondsen te overtuigen van het nut van die behandeling en hen dus zover te krijgen om ze toch (gedeeltelijk) terug te betalen.
En dus besloot ik maar om deel te nemen. Een paar keer laten bloed aftappen, zo'n ramp is dat niet, hé?! En nu kan het zelfs een zegen blijken, want àls (en ik zeg àls) ik toch cmv zou hebben gekregen, kan ik meteen starten met de behandeling. Gratis en voor niets.

Ik liet gisteren, vrijdag, mijn bloed dus maar meteen onderzoeken op cmv. Nu maar hopen dat ik niks hoor. Want ze laten enkel iets weten als het resultaat positief - en dus voor mij negatief - is. In dit geval is geen nieuws echt goed nieuws.

Daarnet bij het avondeten...

2011-06-01T19:19:00.004+02:00

Vanavond maakte ik varkenskoteletten met boontjes, aardappelen en een mosterdsausje. Een gerecht waar Grote Man al een hele dag watertandend naar had uitgekeken. Het hoogtepunt van zijn dag, laat ons zeggen.

De kleinmannen geïnstalleerd aan tafel, allebei stevig ingesnoerd in bavetten, een noodzaak bij vooral Kleine Pruts.

We hebben nog niet onze eerste hap genomen of het circus begint. Kleine Man wil niehieet eeeehheeeteeeuh. Bordje weg. Jàààààà eeeeeteeeuuuh! Bordje terug. Neeeeeee eeeeeteeeuuuuh! Jaaaa moeke eeeeeteeeeuuh. Neeeeee... Enfin, u begrijpt het wel.

Grote Man krijgt al een kleurtje van ergernis en moeke haar oren beginnen lichtelijk te tuiten.

Intussen aan de andere kant van tafel trekt Kleine Pruts de zuignap van zijn bordje los van de tafel en kiepert zijn hele bord ondersteboven.

Grote Man slaat uit in alle kleuren van de regenboog, Kleine Man kweelt onverstoorbaar verder en de hond haast zich om het eten van Kleine Pruts naar binnen te slokken.

En zo ging dat nog wel even verder.

Soms vraag je je af waarom je ook weer kinderen wilde. En kun je je niet hard genoeg haasten om ze in hun bed te zwieren.

Terwijl Grote Man naar 't voetbal kijkt...

2011-05-28T22:00:00.007+02:00

't Is voetbal op tv vanavond. Champions League-finale: Manchester United tegen Barcelona. Ik geef het u maar even mee. En o ja, ik ben voor Barcelona. Omdat die mooiere shirtjes hebben.
Maar terwijl Grote Man dus naar 't voetbal kijkt, besloot ik om plaats te nemen aan mijn naaimachine. Ik heb hier nog een aantal onafgewerkte projectjes liggen die nogal beginnen te dringen. Ideaal voor op zaterdagavond, terwijl Grote Man naar 't voetbal kijkt.

Helaas ben ik nogal moe vandaag. En dus naaide ik de stof verkeerd op elkaar en moest alles weer lostornen. Daarna viel ik halverwege zonder biaisband. Naaide ik een zakje achterstevoren op een lap. Verbeterde mijn fout en ontdekte dat ik het zakje sowieso al verkeerd in elkaar had gezet. Toen mijn groen garen uiteindelijk ook nog eens op bleek te zijn, gooide ik de handdoek in de ring. Na anderhalf uur nog geen (juiste) stap verder met mijn projecten... dat werd niks, zoveel was duidelijk.

En dus besloot ik in plaats daarvan het wereldwijde web te verrijken met een foto van mijn twee telgen met hun zonnebrilletje.
Ik had het al eens over die zonnebrilletjes, nietwaar? Dat ze daar ruzie over maken? Maar dat ik er gelukkig twee van heb? Hàd, intussen. Een exemplaar sneuvelde helaas deze namiddag. Dat belooft voor de komende dagen.
Maar soit. Mijn twee telgjes dus. Met zonnebril.

Een echte komediant

2011-05-17T08:47:00.003+02:00

Tijd nog voor eens wat nieuwsjes over Kleine Pruts, dat kind hoeft immers niet altijd in de schaduw van zijn grote broer te staan, nietwaar?

Sinds een week of twee heeft mijn jongste nieuwe schoentjes. Echte grotejongensschoenen. En sindsdien staat hij redelijk stevig op zijn beentjes. Enkel aan het handje en nog niet uit zichzelf, maar het is een verbetering in vergelijking met die spaghettibeentjes die er eerst onder hingen. Bovendien begint hij er nu ook de lol van in te zien. Af en toe probeert hij zo een stapje te verzetten, maar de coördinatie van zijn onderste ledematen is nog niet helemaal je dat.

Kleine Pruts is ook een echte komediant. Als hij zich écht pijn doet, of toch volgens ons reden heeft om zijn klep open te zetten, dan hoor je hem niet. Onlangs had hij een buil ter grootte van een halve pingpongbal op zijn voorhoofd, omdat zijn grote broer hem had omgeduwd en hij met zijn snuit los op de tegelvloer was gevallen. Toen gaf hij geen kik. Maar o wee als hij het gevoel heeft dat hij wordt benadeeld. Of als hij zijn moeke om zijn vingertje kan winden. Een voorbeeldje: als Kleine Man hem een stiekeme duw in zijn rug geeft en hij even omtottert (zonder veel erg), en als hij merkt dat ik het heb gezien, dan schreeuwt hij moord en brand. Teerhartige moeder als ik ben, pak ik hem dan even op om hem te troosten, waarbij Kleine Man onder zijn voeten krijgt. Met een pruillip en nog wat zielig nasnikkend zit hij dan in mijn armen, terwijl hij venijnige blikken vol leedvermaak naar zijn beteuterde grote broer stuurt. Blikken à la "gnagnagna, daar heb ik u toch eens goed in de problemen gebracht!".

Dit weekend maakten ze ook voor het eerst écht ruzie, mijn twee bandieten. Kleine Man kreeg onlangs een zonnebrilletje. Waar hij helemaal weg van is. Voortdurend heeft hij dat ding op zijn neus. En dit weekend was hij er ook weer mee aan het spelen. Maar Kleine Pruts wilde die zonnebril ook wel hebben. En dus werd er getrokken en gesleurd aan dat ding. Pas op, Kleine Pruts is verbazend sterk! Uiteindelijk haalde Kleine Man de bovenhand en trippelde triomfantelijk weg met zijn zonnebril in de hand. Brullen en krijsen van colère dat Kleine Pruts deed! Zijn gezicht vol rode vlekken van zich kwaad te maken! Uiteindelijk heb ik hem dan ook maar zijn zonnebrilletje gegeven (dat ik tot dan toe opzij had gelegd omdat ik dacht dat hij het toch maar ging kapotmaken). Dolgelukkig heeft hij de rest van de middag met zijn zonnebril gespeeld. Maar wat een brulboei is dat kind soms, zeg!

Ik heb zo het donkerbruine vermoeden dat er mij nog heel wat te wachten staat met mijn twee mannen. En binnenkort komt er dan nog zo'n exemplaar bij... Ik houd mijn hart al vast...

Identiteitscrisis

2011-05-16T08:01:00.003+02:00

Kleine Man heeft last van een identiteitscrisis. En niet zomaar eentje: hij twijfelt voortdurend. Is hij nu een aap ("ik aap") of een draak ("ik kaak")? Niet simpel... Het ene moment huppelt hij onder een luid "oeoeoeoe" door het huis, het volgende moment is het van "graaaooouuuw" en probeert hij iedereen op te eten. Bij de draak hoort ook een oude diadeem van mij (die ik niet meer draag omdat ik onlangs mijn haar terug kort liet knippen). Die diadeem zet hij dan op zijn kop als een zonnebril - inderdaad: rustend op zijn neus, voor zijn ogen - en dan is hij om een of andere duistere reden plots weer een draak. Mij doet hij eerder denken aan een personnage in een sf-film, maar soit.

Wij krijgen hier trouwens de laatste tijd allemaal een alter ego aangemeten. Kleine Pruts is ook vaak een aapje, vake was vanmorgen een varken en moeke werd een paar avonden geleden gebombardeerd tot schaap ("oeke bèèèèh"). En tot koe ("oeke booeee").

Aan fantasie duidelijk geen gebrek hier.

Beestjes doen het hier trouwens goed tegenwoordig. Wellicht omdat we vorige week met mijn gloednieuwe abonnement naar de Zoo gingen. We gingen met de bus - dat was voor Kleine Man al een belevenis op zich, want ook bussen zijn een dikke hit. Volgende woensdag gaan we opnieuw als het mooi weer is, en dan nemen we misschien eens de tram. Maar goed, de Zoo dus. Op de bus stond zijn mond niet stil over apen, leeuwen en olifanten. Dolenthousiast was hij. Hij ging de apen aaien, en ook de leeuwen en de olifanten. Tot we in de Zoo waren. Hij keek even met een half oog van op een afstand van een halve kilometer naar de leeuw en besloot toen dat hij liever een nóg grotere veiligheidsmarge inbouwde tussen hem en dat beest. Terwijl de koning der dieren op en top zichzelf was: lui en verveeld.
Op naar de apen dan maar. Ik was al helemaal enthousiast toen ik een chimpansee vlak tegen het raam zag zitten. We zouden kunnen doen waar Kleine Man het de hele busrit over had gehad: de aap aaien (door het glas weliswaar). Niet dus. Die aap vond Kleine Man véél te groot, de aapjes in zijn boekjes leken precies toch veel liever en onschuldiger. Geen haar op zijn hoofd dat eraan dacht om nog maar in de buurt van die vlooienbaal te komen.
Allez, de olifanten dan maar. Die stonden nog binnen. Ik heb Kleine Man daar spartelend naar binnen moeten dragen en al even snel stonden we weer buiten. Kleine Man ging toch liever naar de vogels en de vissen kijken. Ik heb hem maar niet verteld over Jaws en bloeddorstige piranha's en ook het verhaal achter The Birds hield ik wijselijk voor mezelf...

Zoals gezegd gaan we op woensdag - kindjesdag - misschien terug. Nog eens een poging doen om Kleine Man bij de olifanten binnen te krijgen. Want die vind ik toch iets leuker dan al die veredelde kiekens en goudvissen (sorry, beste verzorgers van de Zoo, ik wil uw beesten niet beledigen, ik overdrijf natuurlijk een beetje).

De drie musketiers

2011-05-09T08:03:00.003+02:00

U weet intussen dat wij een derde jongen verwachten. Verschillende mensen vroegen me of ik teleurgesteld ben dat het geen meisje is. Of ik op een meisje had gehoopt. Want blijkbaar gaan "ze" er van uit dat je een alleen een derde kindje wil als je eerste twee er twee van hetzelfde geslacht zijn. Ik kan u verzekeren: nee. Nee, ik ben niet teleurgesteld. En nee, wij "gingen" niet voor een meisje. Ook als we al een jongen en een meisje hadden gehad, wilden we nog een derde. Grote Man is altijd enig kind geweest, zonder neefjes of nichtjes, en wilde dus zelf graag een groot gezin.

Ik had überhaupt geen enkele voorkeur. Een meisje was leuk geweest om ook eens een meisje te hebben. Een derde jongen leek me super voor onze twee beertjes. Dus nee, ik had niet op dit of dat gehoopt. En ik ben dolblij dat ik drie musketiers ga hebben. Ik ben wel blij dat er achter ons nieuwe huis een voetbalveld ligt waar ze stoom kunnen afblazen.

Hoe gaat het intussen? Uitstekend, dankuwel. Ik voel al een tijdje gewriemel en gedraai, begin al een serieus buikje te krijgen en voel me zelf kiplekker. Er is ook nog geen enkele kilo bij. Dat is ook niet verwonderlijk natuurlijk met twee kleine energiebommetjes in huis. Kleine Sprot doet het voorbeeldig. Hij is intussen 15 cm groot en weegt zo'n 180 g. Op de echo zag ik hem zwaaien met zijn handjes en wat "rondkijken".

Ik ben overigens erg benieuwd hoe nummertje drie er zal uitzien. Kleine Man is het evenbeeld van Grote Man. Kleine Pruts lijkt als twee druppels water op mij op dezelfde leeftijd. En in geen enkel opzicht lijken ze op elkaar, noch qua uiterlijk, noch qua karakter. En dus zijn we nu benieuwd naar Kleine Sprot. Zal hij een mengelingetje zijn van Kleine Man en Kleine Pruts? Zal hij ros haar hebben? Zal hij ook zo'n beertje zijn zoals mijn twee stormrammetjes? Maar intussen geniet ik nog wat van de heerlijke zwangerschap. Ik zeg nooit nooit en de toekomst zal het uitwijzen, maar wellicht is dit toch de laatste zwangerschap, dus probeer ik er - ondanks alle huizenkoop- en -verkoopstress - toch ten volle van te genieten.

Kleine Sprot

2011-05-06T12:56:00.001+02:00

Een goede 16 weken zwanger. Het moment waarop het geslacht zichtbaar zou moeten zijn. Als Kleine Sprot tenminste zijn/haar billetjes niet toekneep. Zou ik eindelijk backup krijgen in het vrouwelijke kamp, of zou ik tegen nog meer mannelijke hormonen moeten opboksen? Zou Kleine Sprot een Sprotje of een Sprottinnetje zijn? Dat was de vraag vandaag, toen ik op de fiets stapte richting gynaecoloog.

Er bestaan honderden theorieën over vormen van buiken enzovoorts die het geslacht zouden verklappen. Onlangs hoorde ik er nog één: als je ene kindje twee kruintjes/weerborstels op zijn hoofd heeft, dan wordt het volgende kind er één van het andere geslacht. Kleine Pruts heeft twee weerborsteltjes. Wat zou moeten betekenen dat we een meisje krijgen.

Kleine Sprot liet zich gewillig tussen de beentjes loeren.

De theorie over de weerborsteltjes klopt niet.

Een hele reeks veranderingen

2011-04-26T08:17:00.002+02:00

Er is hier de laatste tijd heel wat veranderd. Ik zal alle nieuwigheden voor u even op een rijtje zetten.

1. Ten eerste is er natuurlijk onze toekomstige gezinsuitbreiding. De eerste drie maanden was ik behoorlijk misselijk. Eén keer moest ik er zelfs om half 12 's nachts uit om even te gaan overgeven. Gelukkig voel ik me nu kiplekker. Intussen kan ik mijn buikje al niet meer verbergen en aangezien mijn vorige zwangerschapskledij redelijk winters is, besloot ik wat kledingstukken zelf te vervaardigen. Ik naaide mezelf twee zomerse rokken en een broek met een simpele tricotband. Zit heerlijk comfortabel en is nog mooi ook. Ik vroeg u om namen en bedank u hartelijk voor alle suggesties. Kleine Sprot van Bé vond ik wel een goei!

2. De tweede verandering betreft mijn grote Kleine Man, die - op een accidentje na - volledig droog is. Alle pipi en kaka mooi op het potje en het kind telkens zo fier als gieter. Olé!

3. Verandering drie. Kleine Pruts is in beweging. Enfin, dat kleine woelewater is al van in de buik voortdurend in beweging natuurlijk, hij zit verdorie nog geen halve seconde stil, maar nu verplaatst hij zich dus ook. En u raadt het nooit, maar hij verkiest om zich op dezelfde manier te verplaatsen als zijn grote broer, namelijk al poepschuivend. Lap zeg, ik ga weer onder mijn voeten krijgen van K&G. Niet dat ik me daar veel van aantrek, want als ze bij K&G niet voor het een reclameren, dan is het wel voor iets anders. Waar Kleine Man zich met één arm afduwde, gebruikt Kleine Pruts zijn beide armen. Hij zit in kleermakerszit, met de armen voor zich, en wipt zo vooruit. Verbazend hoe snel hij is. Ik voelde dit weekend mijn haren in sneltreinvaart grijs worden. Want het kind heeft dezelfde interesses als zijn broer toendertijd: de drinkbak van de hond, de slaapmand van de hond en de grootste hit: het pispotje van Kleine Man. Ik heb hier nu echt ogen op zijn rug nodig...

4. En dan verandering vier, die mooi aansluit bij punt 1: aangezien wij hier in de herfst nog een telgje verwelkomen, werd ons huis te klein. En wat doe je dan? Dan zoek je een nieuw huis. Vorige week tekenden we de compromis en in de zomer verhuizen we. Als ik zo'n zeven maanden zwanger zal zijn. Ik ben eens benieuwd hoe ik dat allemaal ga klaarspelen met een dikke buik, maar bon, waar een wil is, is een weg, nietwaar?

En dan speciaal op verzoek: twee foto's van het nieuwe kapsel van mijn mannen.

U zegt nu waarschijnlijk "maar ik zie daar toch niks aan?". Dus is het goed gelukt, nietwaar?
Ziet u trouwens dat pakje dat Kleine Pruts aanheeft? Dat maakte ik dit weekend zelf. Het is een patroontje uit de huidige Ottobre en ik was meteen verkocht toen ik het zag. Normaal gezien moesten er op de tailleband vooraan (die hier op de foto net onder zijn oksels zit) nog twee sierknoopjes komen, maar die liet ik eraf, aangezien Kleine Pruts een expert is in het eraf prutsen van knoopjes en consoorten.

Gekortwiekt

2011-04-21T11:10:00.001+02:00

Twee jaar en een dikke twee maanden is Kleine Man. En zijn haar werd nog nooit geknipt. Tot gisteren. Toen zetten Oma en ik er zelf de schaar in. Het was eigenlijk vooral het kapsel van Kleine Pruts dat me op de zenuwen begon te werken. Dat kind had intussen een bles van jewelste die over zijn voorhoofd hing. Echt geen zicht. Om van die flosj boven op zijn kop maar te zwijgen. Mijn jongste heeft - net zoals zijn moeke - twee weerborstels op zijn kruintje. Doordat zijn haar daar twee keer in de tegenovergestelde richting draait, staat het haar tussen de weerborstels recht omhoog. En hoe langer zijn haar, hoe langer die flosj . Toen hij zowat een week lang had rondgelopen met een onbedwingbare antenne van zo'n 6 cm, besloot ik dat het welletjes was geweest, en werden ze meteen allebei gekortwiekt. Bij Kleine Man viel het niet zo op dat zijn haar wat lang begon te worden, aangezien mijn rosse donder allemaal krulletjes heeft, maar die krulletjes bleken ook een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit te oefenen op Kleine Pruts met zijn grijpgrage vingertjes. Haartjetrek heeft hier - vooral wanneer ze achter elkaar in de buggy zitten - al voor heel wat geruzie gezorgd.
En nu zijn mijn twee koters dus allebei klaar voor de zomer. Met hun korte doe-het-zelfkapsel zien ze er nu nog deugnieteriger uit. 't Zijn twee echte kwajongens nu.

Kleine Man en Kleine Pruts

2011-04-19T13:43:00.003+02:00

Welke naam past er bij Kleine Man en Kleine Pruts? U mag voorstellen doen. Gedurende de komende 26 weken.

Ik hartje Nigella

2011-04-11T12:48:00.005+02:00

Ik hou van Nigella. Nigella Lawson that is.

Toen ik pas bevallen was van Kleine Pruts, kwam ik tot de constatatie dat twee kleine kinderen veel meer werk inhouden dan gewoon het dubbel van één. Vreemd, maar waar. Plots kwam ik niet meer rond met mijn huishouden. Alles bleef liggen en ik leek voortdurend minstens drie uur per dag tekort te hebben. En wat doet een efficiënte moeder dan? Op zoek gaan naar manieren om tijd uit te sparen. Natuurlijk neemt die berg werk wel af naarmate Kleine Pruts ouder wordt, maar wie wil er nu geen extra vrije tijd? Al is het maar om iets vroeger in de sofa te kunnen neerploffen.

En nu doe ik bijvoorbeeld aan weekmenu's. Iedere week stel ik een lijstje op met zes gerechten (één dag per week wordt voorbehouden voor diepvriespizza's), ik schrijf de ingrediënten op en al de rest wat ik moet inkopen, en bestel via Delhaize Direct. Heerlijke dienst is dat. 's Avonds om half negen je inkopen online doen, de perfecte controle hebben over hoeveel je uitgeeft (regelmatig schrap ik enkele zaken wanneer ik vind dat mijn rekening te hoog uitkomt) en de volgende dag op een half uurtje heen en weer en al je boodschappen voor een hele week in huis hebben. Wat kan een mens zich nog meer wensen?
Het voordeel van die weekmenu's is ook dat ik nooit een kwartier voor de koelkast hoef te staan om te bedenken wat ik nu weer eens zou klaarmaken. Om dan te ontdekken dat ik net dat ene cruciale ingrediënt niet in huis heb. Ik heb mijn lijstje, kies per dag waar ik zin in heb (om te eten en om te maken) en ben er altijd zeker van dat ik de nodige ingrediënten in huis heb.

Omdat het niet iedere dag bloemkool met worst of spinazie met kotelet hoeft te zijn, investeerde ik bovendien in een aantal kookboeken. Het belangrijkste criterium daarbij was dat het eenvoudige en lekkere gerechten moesten zijn, zonder exotische ingrediënten waarvoor ik zeven gespecialiseerde winkels moet aflopen. Enkele aanraders zijn de kookboeken van de Colruyt. En dus Nigella. Meer bepaald Nigella Express. Supersnelle gerechten, superlekkere gerechten ook, met slechts een beperkt aantal ingrediënten, maar toch heb ik telkens in een mum van tijd iets speciaals op tafel staan waarvan Grote Man altijd "Danku vrouwke, danku Nigella" zegt.
Nu staat Nigella er niet bepaald om bekend dat ze dieetboeken uitgeeft. Dat hoeft ook niet. Ik maak namelijk niet iedere dag de overheerlijke chocoladebrownies die op een half uur allemaal op zijn, of de verslavende chocolade fudge waar je moddervet van wordt door er alleen maar naar te kijken. Maar af en toe mag dat wel eens, vind ik. En voor de rest toverde ik hier ook al een New Orleans Cole Slaw tevoorschijn met een heerlijke dressing, eendenreepjes met granaatappel, kip met cognac en spek (lekkerrrrr!), koteletten met een mosterdsausje (waar zelfs de kleinmannen van smulden),... Kortom: stuk voor stuk hits hier ten huize Moeders Mooiste en allemaal klaar op een half uurtje of zo. Danku Nigella!

Heidi

2011-04-08T15:14:00.002+02:00

Kleine Man beweerde vanmorgen dat ie Heidi was.

Deze Heidi:

Niks mis met wat gezonde fantasie, nietwaar?

Naar de kleuterschool

2011-04-08T12:24:00.003+02:00

Ik had het u nog niet verteld, maar we hebben Kleine Man intussen ingeschreven in een kleuterschool. Ik had het hier al over dat ellendige centrale aanmeldsysteem voor kleuterscholen, en vorige week kregen we het bericht dat hij was toegelaten in de school van onze tweede keuze. Aangezien we over onze top-3 zowat even tevreden waren, was het dus niet echt een teleurstelling dat we niet onze eerste keuze hadden. Dinsdag ben ik mijn groot wordende Kleine Man dan definitief gaan inschrijven. Ergens in augustus wordt er een openklasdag georganiseerd, waarbij de kindjes (en ouders) kunnen kennismaken met de klas, de juf en elkaar, en in september is het dan zover. Dan gaat mijn oudste al naar school.
Ik ben overigens van plan om hem zelf een boekentasje te maken. Ik sneed daarvoor de achterkant van een lederen zetel die we wegdeden. Ik moet echter eerst nog een ledernaald gaan kopen voor mijn naaimachine, want ik vrees dat ik anders nogal wat naalden zal kapot maken op één boekentasje. En voorts ben ik ook nog op zoek naar leuke toile cirée voor aan de binnenkant. Een banaan is namelijk snel geplet en ook een potje yoghurt wil nogal eens snel gaan lekken. Als iemand tips heeft voor waar ik (soepele en dunne) toile cirée kan vinden zonder bloemetjes of kersjes op (het is immers voor een stoere jongen en niet voor een gezet omaatje): u mag het mij altijd laten weten.

30+

2011-04-04T12:37:00.002+02:00

Gisteren was het mijn verjaardag. 30+ werd ik. Sinds er een 3 voorstaat, ben ik gestopt met verdertellen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet graag verjaar of dat mijn verjaardag met bijbehorende cadeautjes mag genegeerd worden. Ik tel er gewoon geen jaren meer bij.
Van Grote Man kreeg ik een hele resem vlaggetjesslingers in de keuken en woonkamer, die net laag genoeg hingen om er constant in te blijven haken. Voorts benadeelde hij zichzelf en onze quality time samen door mij een monsterbon bij de stoffenwinkel cadeau te doen. Goed voor úúúren naaiplezier. Van mijn ouders kreeg ik een abonnement op de Zoo en Planckendael, iets wat ik vorig jaar al overwoog om aan te schaffen. Mijn zus gaf me een doos badproducten van The Bodyshop, waardoor ik nu helemaal naar Napoleonbollen ruik. En Kleine Man legde speciaal voor mijn verjaardag een prachtige grote en kleine boodschap in het potje. Een cadeautje dat eerst uitvoerig moest bestudeerd worden, alvorens het met veel poeha en praal door het toilet werd gespoeld, waarna iedereen die we tegenkwamen ervan op de hoogte werd gebracht. Kleine Pruts hoefde me niks te geven, dat kind is al een cadeautje op zich.
Jaja, ik ben een gelukzak!

Sgt. Pepper

2011-04-02T11:00:00.006+02:00

Ik zette me gisteren nog eens aan mijn naaimachine. Kleine Man had dringend een nieuw lente/zomerjasje nodig, dus schafte ik me stof aan, zocht een patroontje uit en begon eraan. Enkele uren later was dit het resultaat:

Het is het model Sgt. Pepper's Sweaterjasje uit een Ottobre van voorbije winter en is gemaakt van donkergroene sweaterstof. In plaats van de versieringen in een andere kleur sweaterstof te maken, zoals de beschrijving vraagt, gebruikte ik gewoon de achterkant van de stof. En in plaats van een dubbele knopenrij vooraan koos ik voor enkele knoopjes, omdat de knopen die ik kocht aan de grote kant waren.
Er zitten twee foutjes in: zoals u ziet komen de onderkanten vooraan niet helemaal overeen. En aan de ene manchet van de ene mouw zit de stof een beetje verkeerd. Maar voor de rest ben ik er heel tevreden over. Ook over de beschrijving van Ottobre. Die was superduidelijk en waar ik de tekst niet helemaal kon volgen, wees het projectje zichzelf wel zo'n beetje uit.
Toen ik Kleine Man vroeg of hij zijn nieuwe jas mooi vond, antwoordde hij resoluut "neeuh!", maar hij toen hij er zich onder lichte dwang toch in gehesen had, was hij er uiteindelijk toch blij mee.

MeMu Oeke

2011-03-29T11:21:00.003+02:00

Zoals ik u al zei, hanteert Kleine Man soms een heel eigen taaltje. Ik krijg van Grote Man geregeld het verbaasde compliment dat ik zo goed "Kleine Mans" spreek. Ik ben dan ook van opleiding en beroep vertaler. Ik verdien er mijn geld mee. Voor een taal meer of minder draaien wij hier onze hand niet om. De moeilijkheid van het Kleine Mans bestaat erin dat één woord vaak verschillende betekenissen kan hebben, afhankelijk van de context. Het beste voorbeeld hiervan is wellicht het woordje "kaak". "Kaak" kan kaak (wang dus) betekenen, maar ook dak, kaas en tak. "Tuuttuut" is een trein, maar ook een olifant en "uit de weg". Je moet het maar weten.

MeMu is Kleine Mans voor Mega Mindy. Jaja, mijn kind kent (helaas) Mega Mindy oftewel dus MeMu. En naar analogie met de superheldin Mega Mindy, word ik de laatste tijd, als we 's avonds nog even zitten te knuffelen voor het slapengaan, MeMu Oeke genoemd: Mega Moeke dus. Wie bij zo'n titel niet smelt, heeft een hart van ijskoude steen, nietwaar? Mega Mindy verdient alleen al daarvoor, door als basis te dienen voor die glanstitel, een ster op mijn Walk of Fame. En Kleine Man een welverdiende knuffel die overloopt van vertederde moederliefde.

Tandjes

2011-03-25T19:04:00.003+01:00

Voilà, vanaf vandaag heb ik geen tandloze kinders meer in huis. Het eerste tandje bij Kleine Pruts is een feit. Nu ja... tandje: het eerste puntje zit erdoor. Vlak daarnaast zit er nog eentje klaar. En het grappige is, dat het twee boventandjes zijn. Dat wordt dus een kindje met twee konijnentandjes.
Nu denk ik al màànden dat de tandjes aan het doorkomen zijn. Niet omdat hij lastig is of koorts heeft, maar omdat hij zo onnoemlijk veel kwijlt. Maar blijkbaar is mijn jongste dus gewoon een overmatige kwijlproducent. Eigenlijk altijd al geweest. Al van bij zijn geboorte lekt dat kind langs alle kanten. Deze week bijvoorbeeld haalde ik zijn lentejasje boven. Een half uurtje en een wandeling later mocht ik het alweer in de was gooien, want het ding hing vol met een smakelijk mengsel van kwijl, snot en kots. Mjammie.
Enfin, Kleine Pruts krijgt dus tandjes. Voorlopig zonder al te veel erg. Kleine Man heeft nooit last gehad van doorkomende tandjes. Zijn broer hopelijk ook niet.

Kind & Gezin - negen maanden

2011-03-21T12:29:00.003+01:00

Vorige week stond er een bezoekje aan K&G met mijn negenmaandertje op het programma. De belangrijkste conclusie was dat het een stevig baasje is: met zijn 10 kilo en 75 cm zit hij op P75, met zijn hoofdomtrek zelfs nog iets daarboven. Een grote dikke met een blaaskopje dus. Maar dat wisten we al. Daarmee is hij een halve kilo zwaarder en 2 cm groter dan Kleine Man op dezelfde leeftijd.
En voor de rest doet Kleine Pruts het erg goed. Bijna nooit ziek, bijna altijd vrolijk en aan het lachen, nog niet aan het kruipen, maar wel aan het proberen en ook de eerste woordjes zijn een feit: naast "dada" (zwaaien en zeggen), kent hij nu ook "dààà" (danku) als hij iets krijgt. "Iets" als in "iets eetbaars" vooral. Zowel thuis als bij de onthaalmoeder krijgen de kindjes enkel een koekje als ze danku zeggen. Vreetzwijn als hij is, wil Kleine Pruts dat koekje zeker niet mislopen, en naar het voorbeeld van zijn grote broer en de andere kindjes bij de onthaalmoeder, zegt hij nu veiligheidshalve dan ook maar "dààà". Hij wil duidelijk niet het risico lopen dat zijn koek anders weer in de kast verdwijnt...

Bij Kleine Man raast de peuterpuberteit bij momenten nog steeds stevig door. Het komt en gaat met vlagen. Hij is een paar dagen braaf en lief en gehoorzaam, en dan volgen weer een paar dagen vol gedoe, dramatisch gebrul en onhebbelijk stout zijn. Maar al bij al mogen we met onze oudste niet klagen. Enkel de potjestraining laat nog te wensen over. Het goede nieuws is dat hij weet wat pipi en kaka doen is. En dat hij het ook bewust kan ophouden (en loslaten). Het minder goede nieuws is dat hij alles ophoudt wanneer hij op het potje zit, en alles laat lopen wanneer hij zijn oefenbroekje aanheeft. Binnenkort, als het wat beter weer is en zijn poep niet meer bevriest, laten we het oefenbroekje achterwege. Dan merkt hij wat beter wat de onaangename gevolgen van in de broek doen zijn.

En intussen is ook de lente weer aangebroken. Ik haalde wat paasbloemen (narcissen dus) in huis, en een potje hyacinten. Telkens ik de living binnenkomt, ruik ik ze. Dat is het lentegevoel ten top voor mij! Dat het zonnetje al een paar dagen schijnt, helpt natuurlijk ook.

Een drama

2011-03-15T08:27:00.003+01:00

Ik heb vannacht slecht geslapen. U hebt er hoogstwaarschijnlijk geen boodschap aan, maar ik wil u volgend verhaal toch even vertellen, al is het maar omdat het mij misschien helpt om het neer te schrijven. Ik ben er namelijk behoorlijk van mijn melk door. Even een waarschuwing: als u een gevoelige ziel bent, of als u zwanger bent, bruist van de hormonen en onnoemlijk getroffen wordt door het grote en kleine leed van de wereld, dan kunt u beter niet verder lezen, want u zult hier niet gelukkiger van worden.

Goed. Vorige week werd ik opgeschrikt door de sirenes van twee ziekenwagens, een MUG, de brandweer en de politie. Die allemaal even voorbij ons huis stopten. Nu ben ik geen ramptoerist, dus ik holde niet als de wiedeweerga de straat op om mijn neus in andermans zaken te gaan steken. Vlak voor ik mijn twee monstertjes zou gaan ophalen bij de onthaalmoeder, liet ik de hond nog even buiten en zag ik dat de hulpdiensten drie huizen verder aan het werk waren.
Onze buurman, een kerel die een paar jaar jonger is dan ik, bleek zichzelf te hebben opgehangen. Liefdesverdriet. Een uur lang hebben ze hem hartmassage gegeven, voor hij uiteindelijk werd weggevoerd naar het ziekenhuis. Ik hoef u niet te beschrijven wat een drama's zich daar op straat hebben afgespeeld, toen het tot een confrontatie kwam tussen zijn ex-vriendin en zijn familie. De politie moest tussenbeide komen.
Gisteren hoorde ik dat hij het niet gehaald heeft. Dat hij hersendood was toen ze hem wegvoerden. Dat zijn ex-vriendin hem heeft gevonden. Omdat hij haar een berichtje had gestuurd met de vraag om even langs te komen. Met de bedoeling dat zij hem zou aantreffen.
En daar ben ik nu dus behoorlijk door aangeslagen. Door het besef dat ik hier rustig zat te werken terwijl hij drie huizen verderop alle voorbereidingen trof en deed wat hij deed. Terwijl zij nietsvermoedend aankwam en zag wat zij zag. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe diep iemand moet zitten om zoiets te doen. Hoe verschrikkelijk het moet zijn voor zijn familie. Hoe vreselijk het moet zijn voor zijn ex-vriendin om verder te leven met dat gruwelijke beeld op haar netvlies en het besef dat hij het gedaan heeft omwille van haar.
Jarenlang hebben ze hun huis eigenhandig verbouwd, met behulp van vrienden en familie. Jarenlang hebben ze daar gezwoegd en geploeterd om een oud huisje om te toveren tot een pracht van een woonst. Een goed jaar woonden ze er eindelijk in. En nu dit.
We waren geen vrienden. Ons contact beperkte zich tot "hallo", "hey" en "goedemorgen". Ik wist zelfs niet dat ze uit elkaar waren.
Maar ik ben er echt niet goed van.

Geplaagd en geteisterd

2011-03-08T12:44:00.002+01:00

Ik ben ziek. Geveld door de griep. Geteisterd door die typische griepkwaaltjes als gewrichts- en oorlelletjespijn, rillen van de kou en een dikke snotneus. En net dit moment heeft Kleine Man uitgekozen voor een enthousiaste aanval van peuterpuberteit. Zodra iets niet in zijn kader past, smijt hij zich vol overgave en welgeplaatste dramatiek op de grond, luid brullend van verontwaardiging, tierend van frustratie en hartverscheurend snikkend van pure smart. Je zou soms denken dat de wereld vergaat. En dat omdat hij - ik zeg maar iets - zijn jas moet aantrekken, Kleine Pruts zijn speelgoed niet mag afpakken, eten met een vorkje in plaats van met zijn handen of de tv uitzetten.
Gisteren wilde ik mijn twee ventjes eens verwennen met nieuw speelgoed. Voor Kleine Pruts kocht ik een houten activiteitenkubus. Voor Kleine Man schafte ik een houten treinsetje aan, compleet met treintje en een paar dieren. Ik was ervan overtuigd dat ze dat leuk zouden vinden. Kleine Pruts wel. Kleine Man aanvankelijk ook. Maar die drie treinstelletjes hangen aan elkaar met magneetjes. Als je ze dus andersom tegen elkaar zet, duwen ze elkaar weg. En als je ze oppakt, vallen ze natuurlijk naar beneden. Dat was voor Kleine Man reden genoeg om te krijsen van ellende en te wenen dat horen en zien vergingen.
En intussen sleepte ik mij voort met mijn oorlelletjespijn en mijn tuitende oren (door het snot en het kabaal van mijn oudste).

Give Away - The Insiders

2011-03-03T14:29:00.003+01:00

Jahaa, lieve lezers, het is weer zover: er is hier weer iets gratis ende voor niets te krijgen! Via The Insiders werd ik geselecteerd voor de nieuwe Listerine-campagne, en net als vorige keer kunt u ook deze keer weer mee profiteren. Dit keer heb ik dus speciaal en exclusief voor u, lieve lezer, flesjes Listerine te geef.

Wilt u ook een propere mond zonder bacteriën, of bent u van het principe "alles pakken wat gratis is", dan geeft u maar een gil! U krijgt dan van mij twee flesjes Listerine cadeau. Natuurlijk is dit aanbod verbonden aan enkele voorwaarden, waaronder het rapporteren van uw bevindingen. Ha ja, want zo werkt dat hé mensen: voor wat, hoort wat! Maar wat zijn nu enkele eerlijke regeltjes op uw blog of via deze weg in vergelijking met wekenlang een frisse adem? Ik hoor het wel als u geïnteresseerd bent.

Over taalkundige vaardigheden en de gevolgen van fruit

2011-02-28T12:08:00.003+01:00

Mijn twee ventjes gaan allebei met rasse sprongen vooruit. Kleine Man begint steeds beter te praten, hoewel hij ook hier en daar nog wel vasthoudt aan zijn eigen taaltje. Zo is "petie" een vogel (verbastering van "tsjiptsjip") en "apoe" een vuilbak of vuilkar (geen idee waar hij dat heeft gehaald). Het meest opmerkelijke is toch dat hij het persoonlijke voornaamwoord "ik" volledig juist gebruikt. Niks te Kleine Man dit en Kleine Man dat. Als je hem vraagt naar iets over zichzelf, antwoordt hij consequent met "ik" waarbij zijn vingertje overtuigd naar zijn borst wijst.
Ook mijn jongste begint wonderwel te praten. Nu ja, in de heel rudimentaire vorm dan toch. Sinds dit weekend zegt en zwaait hij "dada". Niet uit zichzelf, het is eerder een soort na-apen: als je naar hem zwaait en "dada" zegt, begint hij in reactie ook met zijn armpje te fladderen en zegt hij "dada(dadadada)" terug. Heel komisch allemaal.

En dan nog een smakelijk verhaaltje om af te sluiten. Lezers met zwakke magen en gevoelige zielen: klik gerust even verder. Kleine Man heeft al een tijdje last met kaka doen. Dagenlang niks en dan met veel moeite alles van de voorbije dagen in één keer eruit, in de vorm van iets wat ik niet anders kan omschrijven als een olifantendrol. Zoiets waarvan je je afvraagt hoe hij het in godsnaam uit zijn poepje heeft weten te wringen. Dat vroeg natuurlijk om problemen, want op den duur kreeg dat kind er trauma's van. In die aard dat hij het begon op te houden omdat kaka doen altijd pijn deed en hij dus in een vicieuze cirkel terecht kwam. Nu prop ik hem al een tijdje vol met fruit allerhande: 's morgens een kiwi op een lege maag, gevolgd door liters vers geperst fruitsap. En toch slaagde hij erin om vorige week weer vier dagen lang niets te produceren, tot ik hem weer lastig zag worden. Na heel wat gedoe kwam er uiteindelijk weer zo'n gigantische bal uit waar zijn broek letterlijk van afzakte. Een uurtje later haalde ik hem van tafel en wilde hem zoals gewoonlijk nog eens op zijn potje zetten. Ik trok zijn broek naar beneden en blijkbaar fungeerde die eerste hoeveelheid van eerder die dag als de kurk die uit de fles was geschoten, want wat ik daar in de broek aantrof, hadden nog geen drie pamperbroekjes kunnen opvangen. Kaka van onder zijn oksels tot aan zijn enkels. Een halve rol keukenpapier en een half pak natte doekjes heb ik erdoor gejaagd. Gevolgd door een bad om die geur eraf te krijgen en een hele nieuwe tenue omdat alles (ja alles!) volhing. Het fruit werkt dus.

Naar school

2011-02-16T15:20:00.004+01:00

Ik heb net een belangrijke taak volbracht: ik heb mijn Kleine Man aangemeld voor de kleuterschool. Want ja, hier werken ze nog met dat fameuze aanmeldsysteem: (minstens) 5 scholen opgeven en het systeem bepaalt naar welke school het kind mag.

Wij gingen natuurlijk niet zomaar over één nacht ijs. We bezochten scholen, legden directie en kleuterjuffen op de rooster en inspecteerden infrastructuur. Tot we uiteindelijk een lijstje hadden met 3 "oké, die zijn goed"-scholen en 2 "eventueel nog goed, maar liever de andere 3"-scholen. De "Lieve God, nee, The Horror!"-scholen liet ik maar voor wat ze zijn (want ja, die bestaan blijkbaar: in één school liepen de kleutertjes tussen de lesuren kriskras en zonder toezicht joelend door de gangen, één 3-jarige konden ze nog net bij de kraag vatten voor hij de deur naar de straat opentrok, lag er hier een half opgegeten smoske en daar een lege fles chocomelk. Hallo?!).

En vandaag, om 14 uur om precies te zijn, begon de aanmeldingsperiode. Om vijf voor 2 zat ik vastgekluisterd aan mijn computer, vast van plan om geen telefoon op te nemen, sms te beantwoorden of voordeur open te maken alvorens mijn oudste was aangemeld. Mensenlief, wat een ellende ende gedoe.
Maar zo'n 50 minuten en 3786 geïrriteerde muisklikken later kreeg ik de bevestiging dat Kleine Man is aangemeld.

En nu wachten we af. Tegen eind maart zouden we bericht moeten krijgen over waar we hem heen mogen sturen.

Hebben jullie dat gevoel ook? De ene dag leggen ze zo'n platte baby op je buik, de volgende dag ben je in de weer met pipipotjes en kleuterscholen...

Fantasie

2011-02-14T09:33:00.002+01:00

Kleine Man is een kind met een levendige fantasie. Heel sterk in het "doen alsof".
Het begon met zijn kokeneteke. Hij verborbert hele denkbeeldige maaltijden. Dan neem hij een bordje en snijdt met zijn mes een imaginair stukje vlees dat hij dan onder overtuigend "mjammjam" in zijn mond steekt. Of hij neemt een tasje onzichtbare soep, blaast erin (omdat de soep natuurlijk recht van het vuur komt en nog warm is) en lepelt het dan met smaak naar binnen.

Wat hij ook doet de laatste tijd, is telefoneren. Daarvoor gebruikt hij zijn speelgoedtelefoon, bij gebrek daaraan zijn schoen of zelfs zijn hand. Hij drukt de telefoon (schoen/hand) tegen zijn oor en begint te praten: "Ja... [pauze]... jaja... [pauze]... hahaha (heel overdreven gelach)... [pauze]... nee!... [pauze]... eet... [pauze]... oefwoef (hond dus)... [pauze]... ja!... [pauze]... dada!". En dit is maar een voorbeeld van een telefoongesprekje. Meestal komen tijdens het gesprek alle woordjes die hij kent, aan bod. Als ik hem dan vraag met wie hij aan het bellen is, is het antwoord meestal "apaa" (= opa) of de onthaalmoeder.

Zijn laatste nieuwe denkbeeldige activiteit heeft te maken met zijn Playmobil-vrachtwagen die hij kreeg voor zijn verjaardag. De vrachtwagen heeft natuurlijk een chauffeurtje. En blijkbaar is de chauffeur nogal aan de luie kant, want de helft van de tijd moet die meneer "dodo" doen in zijn laadbak, waarbij hij liefdevol wordt toegedekt met een wc-papiertje. Dit weekend was meneer de vrachtwagenchauffeur weer moe. Kleine Man legt hem in de laadbak en plots springt hij op. "Tut!", roept hij en holt weg. Blijkbaar kan de vrachtwagenchauffeur niet slapen zonder zijn tut. Nieuwsgierig vroeg ik mij af waar Kleine Man een tut voor de meneer zou vinden. In de keuken pakt hij een denkbeeldig tutje van het aanrecht (klein genoeg voor het Playmobil-ventje, kon ik zien aan de manier waarop hij zijn twee vingertjes voorzichtig rond het kleine, onzichtbare tutje hield) en propt het in de vrachtwagenchauffeur zijn getekende mond.
Nog volgens Kleine Man was zijn meneer vriendelijk genoeg om "danku" te zeggen voor zoveel liefdevolle toewijding.

Webwinkelen

2011-02-10T08:28:00.000+01:00

Ik ben de laatste tijd erg into webwinkelen. Omdat ik als zelfstandige met twee kinderen nauwelijks de tijd heb om op het gemakje te gaan winkelen, maar ook omdat je bij sommige webwinkels dingen vindt die je in de doorsnee winkelstraat niet vindt.

Een voorbeeldje. Ik kocht onlangs deze lekker ouderwetse horlogeketting.

Vind maar eens zoiets in de gemiddelde juwelier. Ik vond ze bij Topvintage.nl en werd er meteen verliefd op. Als u net als ik houdt van retro en vintage, dan moet u daar eens een kijkje gaan nemen. Heerlijke ouderwetse juwelen, kleding, schoenen en accessoires! En dan heb ik het nog niet over de service! Ik bestelde maandag en dinsdag belde de man van TNT aan met het pakketje. Toen ik bij het uitpakken merkte dat ze een foutje hadden gemaakt bij het inpakken en er een tweede horlogeketting bijzat die ik niet had besteld, stuurde ik een mail. Ik begon al op te zien tegen het gedoe van terugsturen en omruilen enzo, maar al snel kreeg ik antwoord van de mensen van Topvintage, dat ze het juiste artikel zouden nasturen en dat ik de horlogeketting (die nochtans duurder was), mocht houden als compensatie voor het ongemak. Wat zegt u me daarvan? Allen daarheen, zou ik dus zeggen!

In dezelfde lijn van retro en kitsch is Lola Life Lines. Zij noemen zichzelf de "webwereld waar je hebberig van wordt". Ik kan ze geen ongelijk geven. Als ik geld te over zou hebben, en plaats om alles weg te stouwen, zou ik me arm kopen aan die ouderwetse blikken dozen, pittoreske buttons en heerlijk kinderspeelgoed. Om ook u wat hebberig te maken, enkele voorbeeldjes van wat u daar allemaal vindt:

Ook de garage die Kleine Man voor zijn verjaardag kreeg, komt van Lola Life Lines. Het kind is er helemaal weg van!

En last but not least, voor de naaisters onder u, is natuurlijk de bekende Vermiljoenshop een aanrader. "Prachtige stoffen vol kleur" is hun slogan en dat is niet gelogen. Ik kocht hier onlangs enkele metertjes stof, waarvan ik één verwerkte tot een rok en een andere verknipte tot allerlei babycadeautjes. De andere liggen nog te wachten op een bestemming.

Zo, nu weet u waar u moet zijn voor leuke en originele cadeautjes en hebbedingetjes. Voor uzelf of iemand anders.

De Verjaardag - Deel II

2011-02-09T18:59:00.002+01:00

Zo, de koters liggen allebei uitgeteld te slapen. Niet verwonderlijk na zo'n wilde dag vol overdreven enthousiasme en gejoel.

Wat bracht deel II van de verjaardag nog? **tromgeroffel**
Om te beginnen: één minuscuul pipietje op het potje, jawel! Het applaus was nauwelijks in verhouding tot de vijf verlorengelopen druppeltjes, maar pipi is pipi en dus werd er uitbundig gevierd. De pipi werd bestudeerd, in het toilet gekieperd en het stickertje werd geplakt. En fier dat hij was, dat kunt u zich niet voorstellen!

Vervolgens kwam er nog meer taart bij Oma. Daar kreeg hij nog een boek met - hoe kan het ook anders - auto's van Tante K, een Playmobil-auto van Oma en Opa en als klap op de vuurpijl: Aqua Doodle. Kent u dat niet? Ik zal het u eens uitleggen, want het is echt de moeite waard. Grote Man heeft zich er de hele namiddag zoetjes mee bezig gehouden. Als u zich afvraagt of ik niet KLEINE Man bedoelde in plaats van GROTE Man: nee nee, ik bedoelde wel degelijk mijn wederhelft.
Maar goed, Aqua Doodle dus. Dat is een soort tekenmatje met een bijgeleverde stift. Die stift vul je met water en dan kun je daarmee tekenen op die mat. Aangezien de stift uitsluitend gevuld is met water, kunnen uw monsters rustig de hele woonkamer inclusief muren, tapijten, zetels en vloeren volkliederen met die stift, je ziet het toch niet. Enkel op die tekenmat geeft dat blauwe lijnen. En als het water is opgedroogd, verdwijnen de tekeningen weer. Toen ik de stift uit Grote Man zijn vingers had kunnen lospeuteren, heeft Kleine Man zich er ook even mee geamuseerd.

En zo is Kleine Man zijn tweede verjaardag gepasseerd. Nu moet ik mijn pannen nog even bovenhalen, want ik beloofde de onthaalmoeder om pannenkoeken mee te brengen morgen.

Feestweek - Deel III

2011-02-09T14:19:00.009+01:00

Vandaag is de derde en meteen ook laatste dag van onze feestweek: de tweede verjaardag van Kleine Man!

Verjaren, dat is:

Een kroon dragen. Zelfgemaakt natuurlijk.

Cadeautjes krijgen.

Welke cadeautjes kreeg hij zoal (tot nu toe, want de dag is natuurlijk nog niet gedaan)?

Een fietszakje, zodat hij zijn autootjes kan meenemen op de fiets. Zelfgemaakt. En omkeerbaar zoals u ziet.

En een garage. Waar ik die haalde, vertel ik u binnenkort wel eens.

En natuurlijk taart. En enkele nieuwe broekjes, omdat hij met zijn oude broeken "water in zijne kelder kreeg", zoals we dat hier zo elegant zeggen.

En een tweede verjaardag is hier ook:

Het begin van de potjestraining. U ziet aan zijn gezicht dat hij daar nog niet zo'n fan van is. Maar hij zat er al een paar keer op zonder te protesteren. Maar voorlopig ook nog zonder resultaat. Als extra stimulans kreeg hij ook nog dit:

Een stickerblad. Eén stickertje per pipi of kaka in het potje. Voorlopig nog geen stickertjes dus.

Zo, dat was deel I van de verjaardag van Kleine Man. Straks na het middagdutje volgt deel II.

Feestweek - deel II

2011-02-08T12:27:00.005+01:00

Voilà, dag twee van onze feestweek: Kleine Pruts zijn achtste vermaanddag. Intussen is wel duidelijk geworden dat ons jongste spook een heel ander kind is dan zijn grote broer. Qua uiterlijk en qua karakter. Kleine Pruts is een stevige brok, even breed als groot, met sumoworstelaarsbillen, een stevige dubbele kin en een kop als een olifantje. Blauwgrijze ogen en blondbruin haar. Het compleet tegenovergestelde van Kleine Man. Verder noemen we hem hier ook onze spartelkwartel. Een echte wriemelaar, bijna altijd aan het lachen en zoals gezegd met een serieuze orale fixatie. En ook een pak stouter dan Kleine Man. Of liever: ondeugender. Kleine Man is altijd al een braaf, meegaand kind geweest (op enkele kuren en koppigheden en grillen eigen aan de leeftijd na natuurlijk). Kleine Man doet niets liever dan helpen en ons ter wille zijn. Kleine Pruts is een ander verhaal. Boos kijken maakt hem aan het lachen, met oogjes die blinken van deugnieterij. Boos "nee" zeggen leidt tot hetzelfde stoute gedrag maar dan met nog een tandje bij gestoken. Het enige waar hij van onder de indruk komt, is hem lang genoeg heel streng in de ogen kijken. Dan vertrekt zijn gezichtje, begint zijn onderlipje te trillen en zal hij uiteindelijk inbinden. Kleine Pruts is ook een geweldige dramaqueen. Hij vindt al heel snel dat hem het grootste onrecht ter wereld wordt aangedaan en laat zijn ongenoegen ook heel duidelijk blijken.

De twee broertjes beginnen ook heel leuk samen te spelen. Ze zijn dol op elkaar. Kleine Pruts schaterlacht wanneer zijn grote broer hem aandacht geeft, doet er ook alles aan om die aandacht te trekken. En Kleine Man gaat zijn broer geregeld knuffelen, in die mate zelfs dat het kleine geweld hevig protesteert tegen die onhandige uitingen van broederliefde. Ze kunnen elkaar gemakkelijk een heel uur rustig entertainen. Maar wat Kleine Pruts ook doet, is dingen afpakken van Kleine Man. Mijn oudste zal uit zijn pijp moeten leren komen als hij binnen een paar maanden niet volledig onder de voet wil worden gelopen door zijn kleine broer. Een voorbeeldje: onlangs was Kleine Pruts zijn koek op. Maar wat zag zijn begerige oog daar? Grote broer was nog lekker aan het genieten van zijn eigen koek. Voor iemand er erg in had, had hij de koek uit Kleine Man zijn hand getrokken en in zijn nooit stilstaande mond gepropt. Waarna Kleine Man natuurlijk terecht verontwaardigd was en Kleine Pruts ei zo na een opdoffer verkocht, onder luid "tout! tout!"-geroep (stout dus).

Ja, ik ga mijn plezier nog hebben met mijn twee belhamels.

Feestweek

2011-02-07T08:05:00.003+01:00

Vandaag is de eerste dag van een feestweek ten huize Moeders Mooiste. Iedereen is trouwens terug op de been en alive and kicking en dus klaar om van 's morgens tot 's avonds te feesten.
We trappen de week af met het tienjarige jubileum van Grote Man en mezelf. Inderdaad, vandaag zijn Grote Man en ik precies tien jaar samen. Tien jaar... tsssss. Waarvan bijna vijf jaar getrouwd. En toch zien we er nog steeds uit als twee jonge veulens, echt waar! Behalve 's avonds, dan voelen we ons soms 80 jaar. En 's morgensvroeg, wanneer de wekker onverbiddelijk irritant klingelt, dan durft het ook wel eens wat minder te zijn. Maar tussenin zijn we nog even jong en fris als toen.
Tweede feestdag is morgen, dan wordt Kleine Pruts acht maanden. Oké, we vieren hier nu niet iedere vermaanddag van de kleine monsters, maar in deze feestweek willen we wel eens een uitzondering maken, want anders voelt dat kind zich misschien uitgesloten, als enige zonder feestdag.
Want woensdag is Kleine Man het grootste feestbeest: dan wordt hij twee jaar. Goh, ik kan niets anders bedenken dan het gigantische cliché: wat gaat de tijd snel! Het lijkt gisteren dat hij als een minibaby'tje op mijn borst werd gelegd (nu ja, met zijn 55 cm en dikke 4 kilo was hij niet bepaald mini te noemen, maar soit) en nu halen we het potje boven en moeten we op zoek naar scholen voor mijn eerstgeborene. Ik word er zowaar nostalgisch van.
Maar bon, het wordt hier dus een feestweek. Het relaas van alle party's en stevige zuippartijen en toeters en bellen krijgt u later. Want ik begin het uitzinnige feest met stofzuigen en dweilen en werken. Santé ende proost, zou ik zo zeggen.

Geveld

2011-02-03T18:50:00.002+01:00

Gisteren nog zo:

Vandaag zo:

40 graden koorts, wangen als tomaatjes en de fut van een versleten dweil. Het kind is ziek.

Sfeerbeelden op woensdag

2011-02-02T14:33:00.007+01:00

Enkele sfeerbeelden van Woensdag Kindjesdag. Mee kokeneteke spelen werkt op den duur wat hersenceldodend, dus haalde ik mijn camera erbij:

Kleine Pruts eet een lekker stukje plastieken kip.

En drinkt er een tasje thee bij.

Wat dat eten van Kleine Pruts betreft: als ik hem een volle luier of een fles shampoo had gegeven, zou hij dat ook hebben proberen opeten, hoor. Dat kind heeft een knoert van een orale fixatie. Al altijd gehad. Alles wat binnen handbereik komt, verdwijnt in zijn mond. En zodra iets in zijn "zone" komt (actieradius ongeveer 1 meter), gaat zijn mondje open als bij een babyvogeltje dat honger heeft.

En intussen viste Kleine Man wat in de keukenkasten en diepte een barbecuetang op van weet-ik-veel waar. Dat verdiende een vreugdedansje:

Watergewenning

2011-01-31T08:28:00.003+01:00

Onlangs schreef ik in een vlaag van zinsverbijstering Kleine Man in voor vijf lessen watergewenning. Er werden zwempampers en een badpak aangeschaft en naarmate de grote dag naderde, begon ik toch wat stress te krijgen. Kleine Man heeft namelijk de neiging om bang te zijn voor alles wat hij niet kent. In mijn meest pessimistische gedachten geraakten we niet verder dan de kleedkamers. Ik hield er rekening mee dat hij niet in dat kotje zou willen. Dat hij niet door de sproeiers zou durven. Dat hij bij het zien van dat grote zwembad geen voet meer zou willen verzetten. Dat hij het hele zwembad bijeen zou brullen of dat hij ergens in een verdoken hoekje zou blijven staan, zonder te bewegen, in de hoop op te gaan in de omgeving zoals een kameleon.

Kleine Man liet zich gewillig in zijn zwembroek hijsen. Stapte vrolijk mee richting zwembad. Aarzelde even bij de sproeiers maar trippelde toch achter mij aan. Stak zijn grote teen in het babybad. Ontdekte een glijbaan. En plonsde er enthousiast naartoe.

En dan begon de les. De meest enthousiaste deelnemer kun je hem echt niet noemen. Maar hij deed mee. Soms wat tegenstribbelend, maar zonder te brullen en (op één korte uitzondering na) zonder zich paniekerig aan mijn been vast te klampen als een koala aan een tak.
Nu moet ik zeggen dat de les niet bepaald was aangepast aan Kleine Man zijn niveau. Hij was de op één na jongste deelnemer en de oefeningetjes waren duidelijk eerder bestemd voor grotere kindjes. Een voorbeeldje: op en neer springen. Kleine Man zijn gespring is eerder te omschrijven als door de knieën gaan en weer omhoog veren. Nog eentje: op de rand van het zwembad staan en in het water springen. Of nog: langs de rand rond het zwembad stappen (in het water welteverstaan). Na drie meter kon mijn kleine aap al niet meer met zijn voeten aan de grond. En om af te sluiten: een balletje voortblazen in het water. Kleine Man kan iets wat lijkt op blazen, maar ik betwijfel of zijn "pffff" zou volstaan om een kaars uit te blazen, laat staan om een balletje voort te bewegen. Maar goed; hij deed dapper zijn best en da's 't voornaamste. En achteraf gleed hij samen met de andere kindjes nog een paar keer van de glijbaan naar beneden.

Nog een kleine bedenking bij het zwemavontuur: ik was blijkbaar de enige mama die het aandurfde om zich in zwempak te vertonen. Voor de rest werd ik omringd door een meute papa's, terwijl de mama's van op het droge toekeken en foto's namen van hun gebroed. Geen foto's dus van mijn offspring en al zeker niet van mezelf in badpak, want Grote Man had ik thuisgelaten met Kleine Pruts.

Paniek

2011-01-24T10:27:00.002+01:00

Paniek deze zondag ten huize van Moeders Mooiste. Kleine Man en Kleine Pruts gaan in bad. Na wat geploeter en gespletsj haal ik de kleinste eruit en begin hem af te drogen. Opeens hoor ik "plons" in het bad, gevolgd door een panisch gebrul. Bent u aan het eten? Nee? Mooi, dan leest u maar verder. In het badwater dobbert een niet onaanzienlijke drol gezapig in het rond. Kleine Man heeft zich met een door afgrijzen misvormd gezichtje schreeuwend in het verste uithoekje van het bad verschanst, wat niet bepaald eenvoudig is, aangezien het plooibad maar 90x90 cm groot is. Het kind is helemaal over zijn toeren door die rondzwemmende worst, en ik kan niet meteen ter hulp schieten, aangezien ik Kleine Pruts aan het afdrogen ben. Ik probeer hem dus van op afstand te kalmeren door hem uit te leggen dat dat een kaka is, dat kaka's in het bad weliswaar vies zijn, maar dat kaka doen de normaalste zaak van de wereld is en dat moeke de drol zo dadelijk uit het bad zal komen vissen. Kleine Man kalmeert wat, maar blijft van in zijn hoekje, alwaar hij staat te wiebelen van het ene been op het andere, angstige blikken werpen op zijn eigen uitwerpsel. Uiteindelijk heb ik Kleine Pruts afgedroogd, min of meer aangekleed en gezekerd, zodat ik mij veilig op het drolvissen in het bad kan richten. Ik haal de drol uit bad en toon Kleine Man hoe het in de grotemensenwereld de gewoonte is om kaka door het toilet te spoelen. Kleine Man kijkt aandachtig toe hoe ik zijn worst in het toilet gooi en doortrek. De rest van de avond praat hij in zijn peutertaal/gebarentaal honderduit over hoe hij kaka heeft gedaan in het bad en hoe we die hebben doorgespoeld in het toilet.
De eerste kaka zonder pamper heeft duidelijk een diepe indruk nagelaten...

Zo, nu mag u lekker verder eten.

Moeders Mooiste

Drie - Part II

Drie jaar alweer! DRIE!

Mannen!

Zzzzzz...

Gekerstend

Een kwart jaar

Kunst met een grote K

Een dansende piemel

Wurgen en vierendelen

Woensdag, kindjesdag. En donderdag ook.

Hippe schoentjes

2 maanden Kleine Sprot enzo

Over uitstel en afstel

Drie kinders

Stoute spin!

Om 't af te leren

Kuisvrouwmouwen

Saturday Night Fever

Sorbonne

De eerste vier weken

RSV

Het Verdict

Afzien

Waarom ik altijd weet of ik het juiste kind terugkrijg

Hoe Kleine Sprot ter wereld kwam

Proud to present

40 weken

Jules is (blijkbaar) jarig

Rust

Noppes

In gang

Musketier

Een nieuw speeltje

Nog 3 weken (of niet?)

Een wonder is geschied

Berggeit

35 weken

Twee zotte clowns

Een mannencrèche

2 september

U moet het met weinig stellen

31 augustus

Het is gelukt!

Vooruit met de geit!

Vorderingen

Nog eens een Vreemde Vondst

Wat u nog niet wist

Ze werken!

Hongerend wachten

Ottefok

Een aangeklede glasbak

Een nieuwe hobby

In gang

Hoe zit dat eigenlijk met Kleine Pruts?

Fietskar vs. bakfiets - Deel II

"Ik aap"

Eenmaal, andermaal,...

Fietskar vs. bakfiets

Over kindermonden

Livin' life on the edge...

De kerstman

Maak je kinderen eens blij met een prul

Quality time met Kleine Pruts

Nieuwe blogbaby's

Baby-af

Wat deed u exact een jaar geleden?

Laat ze doen.

CMV

Daarnet bij het avondeten...

Terwijl Grote Man naar 't voetbal kijkt...

Een echte komediant

Identiteitscrisis

De drie musketiers

Kleine Sprot

Een hele reeks veranderingen

Gekortwiekt

Kleine Man en Kleine Pruts

Ik *hartje* Nigella

Heidi

Ik hartje Nigella